Wanneer je denkt zo’n beetje iedere denkbare revival gehad te hebben, zijn er altijd weer bands die je weten te verrassen. Galley Beggar zal dan ook niet de laatste zijn die dit doet en dat is misschien maar goed ook. Juist dit soort verrassingen maken het reviewen en het luisteren van nieuwe muziek zo leuk. Galley Beggar laat namelijk de tijden herleven van bands als Fairport Convention en in mindere mate Comus.

Laat me raden: dit zijn namen die geen belletje doen rinkelen? Daar hoef je je niet voor te schamen, want beide bands hadden hun artistieke hoogtepunt meer dan veertig jaar geleden. Dat maakt Galley Beggar misschien wel juist zo bijzonder. Binnen de hardrock is er geen subgenre zo vergeten als de Britse folkrock. Bands als Jex Thoth, Blood Ceremony, Purson en Tusmørke verwijzen er wel naar, maar staan met hun andere been nog stevig in de metal. Zo is aan Galley Beggar de eer om deze muziek weer populair te maken. En hoewel het geen metal is, heeft dit wel zijn sporen erop achtergelaten.

Silence And Tears is het derde album van dit gezelschap. Het opent wat aarzelend met Adam & Eve. Deze muzikale Bijbelvertelling hint naar wat je kan verwachten, maar de gitaarpartijen zijn vrij mat. Pay My Body Home laat daarentegen wel horen waar Galley Beggar toe in staat is. Steek vooral een goede joint op en laat je meevoeren door de warme bluesklanken op gitaar van David Ellis en Mat Fowler. Dit is ideale muziek voor een warme, relaxte zomeravond. Het mooie is dat het maar niet op lijkt te houden. Maria O'Donnell heeft een prachtige, heldere stem, wat natuurlijk ook niet onbelangrijk is. Een kalme Jimi Hendrix op gitaar en een engel achter de microfoon, wat wil je nog meer?

Galley Beggar is geen liedjesband. Dat proberen ze wel even op Jack Orion, waar ze op een The Dubliners-achtige wijze een jolige sfeer willen neerzetten. Het zijn dit soort nummers dat Fairport Convention de kop gekost heeft. Het is niet per se een slecht nummer, maar het bederft de sfeer. Galley Beggar is een albumband. Gelukkig is het melancholische Geordie het volgende hoogtepunt en komt de violiste meer in de spotlights te staan.

Silence And Tears is nou niet bepaald in de race om het meest hippe album van 2015 te worden, maar er is een goede kans dat liefhebbers van occult rock dit nog best leuk gaan vinden. Voor folkrock is deze muziek vrij psychedelisch en dat voorkomt dat de plaat bij voorbaat al ouderwets en stoffig is. Zie het als een goede bak Irish coffee: net wat spannender door het scheutje alcohol.

Tracklist:
1. Adam And Eve
2. Pay My Body Home
3. Empty Sky
4. Jack Onion
5. Geordie
6. Silence And Tears
7. Sanctuary Song
8. Deliver Him