Het probleem van supergroepen is dat ze het zelden tot nooit goed genoeg kunnen doen. Enerzijds wordt vaak verwacht dat de sound in het verlengde ligt van de reguliere muziek van de leden, terwijl anderzijds de som meer dan het geheel der delen dient te zijn. Op voorhand lijkt de experimentele supergroep Corrections House dus al voor een haast onmogelijke opgave te staan. Met leden van Neurosis, Eyehategod, Minsk en Yakuza in de line-up zullen veel sludge-, doom-, en post-metalfanaten al likkebaardend naar de release van Last City Zero hebben uitgekeken, zich tegelijkertijd realiserend dat dit debuut de torenhoge verwachtingen onmogelijk volledig kan inlossen.

Inderdaad blijkt Corrections House minder grensverleggend of briljant te zijn dan menigeen misschien had gehoopt, maar Last City Zero is er niet minder sterk of intens om geworden. Het hele album straalt een anarchistische, militaristische sfeer uit, waar het nihilisme vanaf druipt. Een dystopische visie die zich in muzikaal opzicht vertaalt in een broeierige cocktail van Neurosis-achtige sluge/post-hardcore, gitzwarte industrial en apocalyptische flarden noise. Vooral de mooi uitgewerkte, acht minuten durende opener Serve Or Survive herbergt de nodige Neurosis-invloeden door zijn tribal-achtige percussie.

Het hierop volgende Bullets And Graves is heel wat minder subtiel. Het korte, enorm intense nummer klinkt als een bastaardkind van Ministry en Atari Teenage Riot. Het is het soort militante, buitengewoon agressieve muziek waarbij beelden van grootschalige rellen, politiegeweld, gasmaskers en waterkanonnen zich onvermijdelijk aan de luisteraar opdringen. Dat wordt nog eens versterkt door de manier waarop frontman Mike IX Williams (Eyehategod) zijn teksten met pure agressie en haat uitspuwt. Het lijkt wel of hij met zijn nihilistische mantra’s door een megafoon verkondigt!

Nu is de compromisloze, gitzwarte sound van Corrections House niet verrassend, gezien de overige muzikale activiteiten van de leden, maar feit is dat deze aanpak wonderwel werkt. Vooral Dirt Poor And Mentally Ill is een hypnotiserende aanslag op de zintuigen. De psychedelische keyboardklanken (die overigens onmiskenbaar het stempel van Sanford Parker herbergen) voegen bovendien een extra dimensie aan de toch al overweldigende sound toe. Toch weet Corrections House ook te verrassen. Zo vormen het akoestische Run Through The Night (met onheilspellende saxofoon) en het ‘spoken word’-titelnummer enkele opmerkelijke rustpunten, die goed uitpakken.

Last City Zero is enerzijds een debuutalbum dat perfect aan de verwachtingen van deze groep musici voldoet, maar zich anderzijds ook een aantal experimentele uitstapjes waagt. In eerste instantie valt Last City Zero misschien wat rauw op het dak door de relatieve ‘directheid’ van de nummers, maar het is wel een plaat die na iedere luisterbeurt sterker wordt. Geen grensverleggend meesterwerk zoals Scott Kelly dat met Neurosis meerdere malen heeft geflikt, maar wel een loodzwaar, loeihard en extreem intens schijfje dat uitermate effectief is om je mee af te reageren.

Tracklist:
1. Serve Or Survive
2. Bullets And Graves
3. Party Leg And Three Fingers
4. Run Through The Night
5. Dirt Poor And Mentally Ill
6. Hallows Of The Stream
7. Last City Zero
8. Drapes Hung By Jesus