Het mag duidelijk zijn dat we hier met een bijzonder gezelschap te maken hebben. Een die de conservatieve metalheads niet zal interesseren, want de invloeden van Blues Pills laten zich makkelijk raden. Het aanhalen van referenties wordt echter een heel ander verhaal. Echte blueszangeressen ken ik niet. Met uitzondering dan van Janis Joplin dan, maar Elin Larsson klinkt een stuk beter (lees: minder ruw). Je kan goed horen dat ze geschoold is. Met Devil Man levert ze direct haar visitekaartje af. Niet alleen is dit een ongelooflijk lekkere, hitgevoelige track, maar zijn de zangpartijen om je vingers bij af te likken. Als je dit niet goed vind, kan je de rest overslaan, maar zal het nooit wat met je worden.
Minstens zo goed is The River. het gas wordt weliswaar teruggenomen, maar het is een prachtig emotioneel nummer dat qua thematiek een hoog Rivers Of Babylongehalte heeft. Instrumentaal is het al niet misselijk, maar wederom tilt de zangeres het tot een (veel) hoger niveau. Het is raar om te zeggen dat Time Is Now en Dig In minder zijn. Op zichzelf is zijn het behoorlijk goede nummers, maar het is bijna vanzelfsprekend niet zo goed als klassieker-in-wording Devil Man. Ik houd het er maar op dat we hier te maken hebben met een topband, dat live probleemloos zijn mannetje staat en staat te spelen alsof ze dit al jaren voor de kost doen. Niets dan respect voor Blues Pills dat een behoorlijke opmars heeft gemaakt en waar we nog veel van gaan horen.
Tracklist:
1. Devil Man
2. The River
3. Time Is Now
4. Dig In
