Zweden is het afgelopen decennium de broedplaats geweest voor nieuwe bands die hoge ogen gooiden in vele underground-circuits. De bekendste voorbeelden zijn de retro-bluesrockband Graveyard en de horror-act Ghost. Bands met die met hun geluid en imago in de 21ste eeuw fris en authentiek overkomen, maar in feite voortborduren op muziek die in de vergetelheid is geraakt of bij het jonge publiek nooit bekend is geweest. Nu is er het Zweedse Goat. Hoort deze nieuwe formatie in het rijtje thuis van boven genoemde bands of hebben we hier daadwerkelijk met iets nieuws te maken?

Evenals Ghost is een Goat een band die meer bekendheid genereert door anoniem te blijven en een legende rondom hun bestaan te creëren. De gehele bandbiografie is uit de duim gezogen, maar één regel kwam zonder twijfel eerlijk over: de leden zijn opgegroeid met muziek uit alle windstreken en willen dat ook ten gehore brengen; vandaar de titel World Music. Geheel toepasselijk zijn de bandleden verkleed als gemaskerde Haïtiaanse voodoo-dansers. Ze lijken rechtstreeks uit Wes Craven’s horrorklassieker Between The Rainbow And The Serpent te zijn gestapt.

De uiterlijkheden doen de muziek eer aan. In de eerste instantie horen we hier broeierige, swingende tempo’s in de stijl van de afrobeat van de Nigeriaanse muzikant Fela Kuti en Caribische volksmuziek. Maar als we beter luisteren moeten we ook denken aan diverse Duitse krautrock-bands uit de jaren zeventig, maar vooral aan Santana’s magnum opus Abraxas. Daaronder vinden we nog een derde laag, van West-Afrikaanse elementen, aangevuld met hier en daar een fluitstuk uit het Andesgebergte. Deze geven het album een mystieke en bovenal een psychedelische aard. Luister maar eens naar opener Diarabi, een cover van de Malinese folk-artiest Boubacar Traore. Het ten gehore brengen van West-Afrikaanse muziek door middel van rommelige, gruizige wah-wah-gitaren kennen we al van Sun City Girls’ Torch Of The Mystics, maar is een vinding die meer zou moeten worden uitgebuit!

Maar dit is niet pure dromerige muziek. De tribale ritmesectie en elektronische toevoegingen uit seventies disco maken World Music tot een swingend geheel van bijna Boney M-achtige proporties. De bezwerende heldere vocalen van de zangeres – die bij vlagen doen denken aan Earth & Fire – spelen daarbij geen onbelangrijke rol. De frisheid en dansbaarheid die zij de muziek meegeeft is voor deze tijden bijna buitenaards te noemen. Goat straalt ondanks het mystieke karakter een optimisme uit die van de Zweedse band een wereldkraker van formaat kan maken.

Het imago is gekopieerd uit films en folklore; muzikale elementen zijn afgekeken van diverse artiesten uit het verleden. Maar we hebben het hier absoluut niet over Zweedse retro: dit amalgaam van seventies pop, psychedelische rock en wereldmuziek is bijzonder fris en origineel, maar tegelijkertijd ook vertrouwd en verslavend. Het maakt mij erg nieuwsgierig hoe het volgende album van Goat gaat klinken, maar met World Music heeft de band in ieder geval een werkje afgeleverd dat voorlopig qua kwaliteit en authenticiteit moeilijk te overtreffen is!

Tracklist:
1. Diarabi
2. Goatman
3. Goathead
4. Disco Fever
5. Golden Dawn
6. Let It Bleed
7. Run To Your Mama
9. Goatlord
10. Det Som Aldrig Förändras/Diarabi