De lange opener The Praise Of Folly maakt al direct duidelijk hoezeer Panchrysia is gegroeid ten opzichte van het ook al zeer verdienstelijke, maar zwaar op Satyricon-leest geschoeide debuutalbum In Obscure Deaths uit 2002. Het nummer varieert van fel en bezeten tot slepend en dreigend. Het is echter vooral frontman Zahrim die zich vanaf deze opener in de kijker weet te krijsen. Hij doet qua intensiteit nauwelijks onder voor iemand als Mortuus (Funeral Mist, Marduk) en dat mag toch wel een prestatie van jewelste genoemd worden.
Het zinderende titelnummer laat echter horen dat het onderste nog niet uit de kan wordt gehaald. Dit nummer haalt het qua niveau met gemak bij het fantastische White Stone van Funeral Mist (en is een soortgelijk traag nummer met zieke vocalen en subtiel trompetgeschal). Op andere momenten, zoals het statige en bijzonder overtuigende In Gloria, In Excelsis flirt de band nadrukkelijk met de gedistingeerde, maar diep in de orthodoxe black metal gewortelde sound van Secrets Of The Moon. Hoewel kwade tongen kunnen beweren dat Panchrysia hier te driftig leentjebuur speelt bij bovengenoemde bands, is dat door de enorm hoge kwaliteit geen moment storend en gaat het ook veel te ver om onomwonden van copycatgedrag te kunnen spreken. Sterker nog: op veel momenten overstijgt Panchrysia zijn eventuele voorbeelden.
Het enige kleine minpuntje vind ik afsluiter The Curtain Of Darkness And Death, dat weliswaar op zichzelf een sterk nummer is, maar door de American Psycho-samples niet echt aansluit bij de orthodoxe sfeer die de rest van het album uitstraalt. Dat is echter van dusdanig minimale betekenis dat de enige conclusie kan zijn dat Massa Damnata verplichte kost is voor de liefhebbers van bovengenoemde bands. Ook fans van Watain kunnen overigens toeslaan.
Tracklist:
1. The Praise Of Folly
2. Massa Damnata
3. Black God
4. In Gloria, In Excelsis
5. The 13th Horseman
6. Of Rebel Angels
7. The Curtain Of Darkness And Death
