Amanda Somerville, de naam komt je waarschijnlijk bekend voor als je van female-fronted metal of power metal houdt. Deze Amerikaanse zangeres werkte veel met Epica en After Forever, is te horen op een Avantasia-plaat en het Aina-project, en maakte een album met niemand minder dan Michael Kiske (ex-Helloween). Haar eigen werk klinkt meestal totaal anders, maar nu komt ze dan toch met een metalplaat.

Het album, getiteld Alloy, brengt ze onder de projectnaam Trillium uit. Hierin werkt ze samen met gitarist/componist Sander Gommans (ex-After Forever) en producer/instrumentalist Sascha Paeth (van de Duitse Gate Studios). Op Alloy horen we eindelijk waar de blonde zangeres toe in staat is. Ze heeft een dijk van een stem, maar kan ook een prachtige gevoelige stem opzetten zoals te horen is in de mooie ballad Slow It Down. Ook is ze in staat om erg catchy zanglijnen te schrijven, die (gelukkig) niet te simpel zijn. Waar vele bands een refrein opbouwen rond twee zinnen en deze een paar keer herhalen, brengt Amanda hier gelukkig veel variatie in. De vrouwelijke touch zorgt er ongetwijfeld voor dat de liefde toch een grote rol speelt in de teksten, maar dat is toch enigszins inherent aan het genre. In het duet Scream It krijgen we zelfs een klassiek beauty & the beast moment, waarbij het vanaf de eerste schreeuw duidelijk is dat Jorn Lande de tegenspeler van Amanda is. Zoals altijd is zijn stem ook hier weer geweldig.

Verantwoordelijk voor de muziek zijn Sander Gommans en Sascha Paeth, in samenwerking met Amanda zelf. Met Gommans werkte ze al samen op zijn HDK album. Hij gooit er hier en daar een paar erg vette riffs tegenaan, waardoor het album toch echt wel metalen substantie krijgt. In combinatie met de cleane productie van Paeth en diens compaan Miro levert een erg lekker geluid op. Toch is het album een beetje een achtbaan. Het gaat van hard naar zacht en terug, vaak ook binnen de nummers zelf. De eerdergenoemde bands klinken allen wel een beetje terug in de muziek, wellicht ook omdat producer Sascha Paeth veel met die bands heeft samengewerkt. Ook staan er een aantal erg fraaie gitaarsolo's op, zoals in het tragische Utter Descension. Ironisch is wel de titel van het nummer Path Of Least Resistance, want het is het minst toegankelijke nummer van de album. Het duurt hierbij even voordat het kwartje valt.

Zowel muzikaal als vocaal is het album dik in orde, en de titel Alloy is wel terecht. De zangeres mixt rock en metal op een goede manier. Liefhebbers van de bands waar Amanda al mee heeft samengewerkt zullen zeker ook van Trillium kunnen genieten.

Tracklist:
1. Machine Gun
2. Coward
3. Purge
4. Utter Descension
5. Bow To The Ego
6. Mistaken
7. Scream It
8. Justifiable Casualty
9. Path Of Least Resistance
10. Into The Dissonance
11. Slow It Down
12. Love Is An Illusion