Godsmack is Godsmack, geen geouwehoer, gewoon rauwe, stevige rocksongs zonder poespas. En daar bestaat wel eens verwarring over, want de vier spelen toch nu-metal? Onzin! De muziek op deze langspeler valt het best te omschrijven als een kruising tussen grunge en heavy metal. Overtuig jezelf en bekijk de video voor Speak en aanschouw deze ruige motorbende met eigen ogen. De plaat kent een aantal uitschieters, te weten; het bezwerende Voodoo Too, het recht aan toe The Enemy, het akoestische Hollow (met vrouwelijke gastvocalen) en eerder genoemde Speak.
Het gitaarwerk is vrij simpel van opzet, maar enkele effecten (o.a. wah-wah) zorgen ervoor dat het aan variatie niet ontbreekt en er over het hele album een soort southern sfeertje heerst. Maar de sterkste troef is natuurlijk het stemgeluid van zanger Sully Erna, die ook het leeuwendeel van de nummers schreef. Er worden nogal eens vergelijkingen getrokken met Layne Staley (de bandnaam komt van de Alice In Chains-song God Smack) en James Hetfield. Hier valt zeker wat voor te zeggen, maar Erna zelf heeft ook een kenmerkende stem. Zowel hoog als laag weet de beste man de tonen goed te halen en klinkt hij zowel melodieus als rauw. Een kunst opzich.
IV is een meer dan een degelijke rockplaat die het destijds goed deed. Desondanks wordt de band, die wel Amerikaans klinkt, maar zeker niet glad of gelikt, hier nog altijd ondergewaardeerd. En dat terwijl het absoluut niet raar zou zijn als de band op tournee zou gaan met bijvoorbeeld Black Label Society of, zoals ze daadwerkelijk geregeld deden, Metallica. En dat is toch zeker geen kattepis. IV is in ieder geval een aanrader voor de rockfans die ziek worden van gelikte emorock en toch wel een mooi alternatief voor de mensen die kotsen op nu-metalbandjes die teren op raps en gelikte refreinen. Laat die vijfde plaat nu maar komen.
Tracklit:
1. Livin' in Sin
2. Speak
3. The Enemy
4. Shine Down
5. Hollow
6. No Rest for the Wicked
7. Bleeding Me
8. Voodoo Too
9. Temptation
10.Mama
11. One Rainy Day
.jpg){kind=small}
