Opener van de avond is het Utrechtse Call The Riot. Op de eigen fans na is deze band bij het grootste deel van het publiek onbekend. De band is vooral beïnvloed door onder andere Halestorm, A Day To Remember en Skillet. De viermansband onder leiding van zangeres/gitariste Natascha Rossel heeft geen sterke start. Natascha's stem is vooral bij de eerste nummers niet geheel toonvast. Later trekt dit wat bij. Laten we het vooral toekennen aan de zenuwen die door haar lijf gieren. Ze vertelt meerdere malen erg blij te zijn met de kans die de band vanavond krijgt om op dit podium voor een groot publiek te mogen spelen. Aan enthousiasme ontbreekt het deze band absoluut niet, aan ervaring duidelijk wel. Overtuigend is het optreden niet qua performance en muzikaal komen de nummers niet over. Performen voor dit publiek is op dit moment te hoog gegrepen voor deze band, ondanks dat de bandleden enorm hun best doen. Waarom Godsmack voor dit voorprogramma heeft gekozen, is mij niet duidelijk. Het verschil in kwaliteit tussen beide bands is te groot.

Door de temperatuur in de zaal is het publiek inmiddels wel opgewarmd en is er genoeg tijd geweest om het nodige vocht te nuttigen. Wanneer de lichten uitgaan en uit de speakers "let's get ready to rumbleeeeeeee" schalt, start het intro met een moderne mix van Queen (We Will Rock You), Eminem, Beastie Boys en The Beatles. Al voordat Godsmack ook maar een voet op het podium heeft gezet, wordt er al luidkeels meegebruld met het intro. Opener When Legends Rise wordt stevig neergezet, gevolgd door 1000HP en Say My Name. Godsmack heeft de nodige kritiek gekregen dat het laatste album softer is dan de zes daarvoor. Live is dit niet te merken. Oude nummers zoals Whatever, Crying Like A Bitch, Awake en Keep Away doen het uitstekend naast de nieuwe nummers. Godsmack stampt en smijt zijn nummers met veel enthousiasme en energie de zaal in met de typische Godsmack-sound.

Van een fancy lichtshow moet de band het vanavond niet hebben. De heren kiezen voor een basic podiumaankleding, bestaande uit een rond drumpodium, acht gitaarversterkers en een backdrop met het logo van hun laatste album. Frontman Sully Erna vertelt dat 013 te klein is om de volledige show met fancy licht en vuurwerk mee te nemen. Maar volgens hem heeft de band dat niet nodig. Alles draait vanavond om de muziek. Bij Something Different vraagt hij om het licht dan maar uit te doen. Wanneer de zaal omgeven is door het donker vraagt hij aan het publiek om de band te belichten met de mobieltjes. Bizar om te zien hoeveel licht al die mobieltjes bij elkaar creëren.

De band weet de hele avond enthousiast het publiek te bespelen en te entertainen. De verschillende praatjes en contacten die Sully heeft met het publiek gaan erin als koek. Er wordt meegeblèrd en -geklapt bij ieder nummer. Hilariteit is er wanneer de frontman een vlag vanuit de eerste rij graait en deze enthousiast laat zien om vervolgens tot de conclusie te komen dat dit niet de Nederlandse, maar de Griekse vlag is. Drummer Shannon Larkin is een klasse apart. Hij drumt als een beest. Je zou medelijden met het drumstel krijgen. De wijze waarop hij op zijn drumkit speelt, is ronduit kunstzinnig. Zijn armen zijn overal waar je ze niet verwacht. Hij heeft ook nog tijd om zijn drumsticks veelvuldig omhoog te gooien en om contact te zoeken met het publiek. Bassist Robbie Markill Shannon stampt van links naar rechts op het podium, wijzend en op zijn borst kloppend naar het publiek. Gitarist Tony Rombola zit in zijn eigen wereld en speelt zijn stevige riffs. Af en toe laat hij zijn gitaar heerlijk janken en tijdens solo's komt hij naar voren op het podium om in the spotlight te staan. Veelal staat hij rustig aan de zijkant. De cover Come Together van The Beatles wordt ruimschoots verdubbeld in tijd door de verschillende solo's van de bandleden. Je kunt het langdradig noemen of uitgebreid, een saaie uitvoering is het in ieder geval niet.

Dat Sully Erna van meerdere markten thuis is, blijkt wel wanneer er na de indrukwekkende uitvoering van Voodoo een tweede drumstel het podium wordt opgeduwd. Een drumbattle wordt uitgevochten tussen ex-drummer Sully en Larkin met een mix van AC/DC, Metallica en Run DMC waarbij de twee ronde drumpodia ronddraaien. Bij de ballad Under Your Scars kruipt Sully achter de piano. Hij vertelt het publiek dat dit nummer speciaal is voor de band in verband met de zojuist opgerichte Scars Foundation. Deze stichting vraagt aandacht en begrip voor iedereen met mentale problemen.

Met als afsluiter Bulletproof en een kippenvel bezorgende uitvoering van I Stand Alone zet Godsmack een liveconcert neer waarbij de mannen laten zien en horen dat ze een uitmuntende liveband zijn en waarom ze headliner zijn op grote festivals aan de andere kant van de plas. Godsmack will see you again in the Netherlands in March 2020!

Setlist:
1. When Legends Rise
2. 1000HP
3. Cryin' Like A Bitch
4. Say My Name
5. Straight Out of Line
6. Awake
7. Unforgettable
8. Something Different
9. Keep Away
10. Speak
11. Voodoo
12. Whatever (extended)
13. Come Together (The Beatles-cover)
14. Under Your Scars
15. Bulletproof
16. I Stand Alone

Meer foto's vind je op onze Facebook-pagina!