Er is nog geen jaar verstreken sinds ik mijn stukje schreef over Gama Bomb’s Citizen Brain, maar tussen deze en Tales From The Grave In Space zit toch echt anderhalf jaar verschil. Gezien het feit dat Citizen Brain een prima plaatje was, is ook Tales From The Grave In Space meer dan welkom. Ook nu zijn de titels weer heerlijk belachelijk. Ik vraag me af hoeveel alcohol er ditmaal nodig was om de teksten te schrijven.

Maar genoeg daarover. De nieuwe plaat valt op positieve wijze op, omdat de groep wederom een groei laat zien. Muzikaal stapt de band langzaam af van de hardcore invloeden. De nummers zijn nog altijd erg kort en veel riffs verbergen niet hun afkomst. De songs zijn echter veel sterker geworden. Geen makkelijke nummers als Hammer Slammer, maar meer doordachte en volwassener geschreven songs als Three Witches, Apocalypse 1997 en de fantastische afsluiter Mummy Invasion. Kortom, een fijn staaltje thrash metal met de nodige humor.

Het is echter zanger Philly Byrne die de meeste vooruitgang geboekt heeft. Op Tales From The Grave In Space durft hij hoge(re) krijsen aan, waardoor hij zich langzaamaan ontpopt tot één van de beste zangers van de retro thrashgolf. Kon je Citizen Brain waarderen, dan moet je deze zeker horen. Gama Bomb bewijst wederom wat het waard is, en dat een plaatsje op de bill van Graspop meer dan terecht is.

Tracklist:
1. Slam Anthem
2. New Eliminators of Atlantis B.C.
3. Three Witches
4. Last Ninjas Unite
5. Escape From Scarecrow Mountain
6. Mussolini Mosh
7. We Respect You
8. Apocalypse 1997
9. Return to Blood Castle
10. Polterghost
11. Skeletron
12. Mummy Invasion