Wel bommen en kanonnen! Sommige bands doen het er écht om, lijkt het wel. Zo dacht ik vorig jaar voorlopig even klaar te zijn met onze oosterburen van Debauchery, maar dit jaar zet men mij wederom gewoon aan de pen. En Debauchery blijft de gemoederen maar bezighouden. Want na een zeer middelmatige, veel te blije deathrock-achtige Continue To Kill gooit Debauchery het met Rockers & War wederom over een zeer discutabele boeg. Luistert en huivert!

Deels verklapt de cd-titel het al. Het war-gedeelte kunt u meteen vergeten, want "war" is heengegaan. “Rock” is nog wel onder de mensen en niet te zuinig. Maar laten we niet op de zaken vooruit lopen. Als eerste doe ik u namelijk deze mededeling: Rockers & War is sowieso een cd die u met een ferme cut in tweeën dient te hakken. De rock komt zo, aanvankelijk volgt er een heel ander verhaal.
Debauchery is muzikaal nog wat aan het aanklooien en heeft de keuze voor de toekomstkoers nog niet bezegeld. "Waarom kiezen als de cd ook gewoon gevuld kan worden met AL onze zooi?!" -moet de band hebben gedacht. En zo staan er op Rockers & War twee geheel uiteenlopende Debachery's op u te wachten.

De eerste zes nummers zijn het beste te omschrijven als Slayer meets dark melodic blackmetal met een gore deathmetalrochel. Bombastische, orkestrale (bands als Sirenia en Within Temptation mogen hier gerust jaloers op zijn) en volle nummers worden aangevuld door onvervalste Slayer-riffs (inclusief de wie-kent-hem-niet-beginriff en scream van Angel Of Death op Primordial Annihilator) en de onmiskenbare Debaucherygrunt, die het midden houdt tussen cynisch, smerig en catchy. Vanaf 3 Riff Hit slaat de cd echter volledig om naar wat wij reeds (te) goed kennen van Back In Blood en Continue To Kill, alleen zijn de nieuwe nummers bij wijlen de overtreffende trap van de deathrock van hiervoor. De serieuze noot is volledig pleite en de fuif barst in alle hevigheid los. Hallo AC/DC en Airbourne! Alleen... ja... weer die grunt...

Van Rockers & War kan ik al met al geen pannenkoek bakken, laat staan een beetje een gare. Blije rock met een deathmetalgrunt zou wat mij betreft sowieso verboden moeten worden en na de vorige schijf heb ik het dan ook echt meer dan gehad met Debauchery. De eerste paar nummers van de nieuwe telg zijn, hoewel ze werkelijk niets meer met deathmetal van doen hebben, nog wel geinig, maar de duidelijk geïnsinueerde humor ontgaat mij volledig en de combinatie van de twee stijlen maken het eindproduct werkelijk onuitstaanbaar. Luikse wafels beleg je verdomme toch ook niet met augurk?!

Tracklist:
1. There Is Only War
2. Primordial Annihilator
3. Honour And Courage
4. Savage Mortician
5. Killing Ground
6. Wolves Of The North
7. 3 Riff Hit
8. New Rock
9. Hammer Of The Blood God
10. Demon Lady
11. Rocker