Bezettingswisselingen komen een band niet altijd ten goede. Ook binnen Born From Pain zijn de afgelopen tijd een aantal mutaties geweest (o.a. nieuwe drummer en nieuwe zanger). Maar afgaande op het nieuwe album Survival lijkt het alsof Born From Pain hier geen enkele hinder aan heeft ondervonden. Het vorige album War uit 2006 was al een hoogtepunt, maar het nieuwe album is naar mijn mening nog beter en ik vind het zelfs het beste album van de band tot nu toe. De basis van Born From Pain is zeker niet aangepast, de band maakt nog steeds de herkenbare onvervalste metalcore, maar het zijn een aantal aanscherpingen die het hem doen.

Zo hoor je dat de band zeer volwassen en professioneel is geworden, de inzet en kwaliteit druipt er gewoon vanaf. De productie van het album is tevens erg goed uitgevallen en de band kan zich dan ook gerust meten met bijvoorbeeld een band als Hatebreed. Survival is wederom geproduceerd door Tue Madsen (o.a. Sick Of It All, The Hauned, Himsa) en dan weet je dat het wel snor zit.

Zoals gezegd heeft Born From Pain een nieuwe zanger. Over de jaren heen is toch wel gebleken dat het niet eenvoudig is om HET gezicht van een band zomaar te vervangen. Remember de wissel bij Iron Maiden destijds met Blaze Bayley, of die van Life Of Agony met Whitfield Crane. Gelukkig voor Born From Pain weet de nieuwe zanger, oerlid Rob Franssen, het niveau van de oude zanger Che zeker te evenaren.

Verder heeft de band het album een bepaalde thematiek meegegeven, namelijk de wereldwijde verslechtering en verharding van de maatschappij. Het album is dan ook zeer donker en negatief uitgevallen, hetgeen je bloeddruk niet bepaald ten goede komt. Dit effect wordt helemaal versterkt als je de filmpjes op de homepage van de band bekijkt en dan gelijktijdig de muziek op de achtergrond laat draaien. Born From Pain wil de luisteraar bewust maken van deze teloorgang en zodoende prikkelen om kritisch te zijn en niet zomaar alles te slikken van de beleidsbepalende instanties.

Als laatste, niet geheel onbelangrijk, zijn bijna alle nummers op Survival van een hoog niveau en erg opzwepend. Het album begint met een intro waarin de hel letterlijk losbarst om daarna middels het nummer Sound Of Survival vreselijk groovend tekeer te gaan. Mijn absolute favoriet op dit album is het nummer Sons Of A Dying World. Dit nummer is zeer heavy en groovy en bevat een puik refrein dat in je hoofd blijft drammen. Een andere knaller is het nummer Zero Hour. Dit nummer heeft een typische metalen opbouw om daarna in snelheid te verzanden. Dit nummer had ook zo op een album van Slayer kunnen staan. Verder ben ik onder de indruk van het nummer Final Collapse. Dit meest afwijkende nummer van het album is traag en moddervet, maar heeft boval een zeer doomy feeling.

Kortom Born From Pain is terug aan het front met een knaller van jewelste. Het zal nog een hele klus worden om dit te overtreffen. Zo, dan ga ik nu maar weer eens een uurtje mijn hoofd leeg maken en lekker met mijn zoontje naar Bob De Bouwer kijken om mijn gemoedsrust weer op peil te krijgen.

Tracklist:
1. Sound Of Survival
2. State Of Mind
3. Sons Of A Dying World
4. The Wolves Are Loose
5. Never Die
6. Final Collapse
7. Endgame
8. Zeitgeist
9. The Hydra
10. Zero Hour
11. Under False Flag