Blijkbaar kan er in Nederland zo af en toe ook nog wel eens wat vakkundig lawaai worden gemaakt. Neem nou dit Sudden Access. Een bandje dat in 2002 is ontstaan en al het nodige leuke demo materiaal op de mensheid losliet. Men speelt een brute mix van thrash metal en hardcore en voegt daar enkele heerlijke zompige elementen aan toe, waardoor ook een naam als Crowbar herhaaldelijk door mijn hoofd schiet.

Hoewel dit album wordt aangeduid als een volledig album, is de tijdsduur van het album kort. Met een speelduur van rond de 25 minuten is dit eerder een mini-cd. Dat is eigenlijk jammer, want de band had van mij nog wel even door mogen gaan. Dit plaatje klinkt namelijk lekker. Heel erg lekker en bovendien ook behoorlijk professioneel. De band betrok namelijk de Harrow Studio in Losser en daar heeft men gezorgd voor een super log totaalgeluid. Zeker passend voor deze heftige muziek.

Negen korte doch lekkere geweldserupties staan er op dit album, waarbij alleen even gas terug wordt genomen in een prima instrumentaaltje. Met een arsenaal aan vettige thrash riffs en zowel snelle als midtempo passages weet men mij alvast te overtuigen. De zang is misschien niet helemaal mijn ding, maar dat zal meer een kwestie van smaak zijn. Zanger Douwe heeft een schreeuwerige hardcore stem, maar schakelt op gepaste momenten ook over naar de wat diepere regionen, wat de afwisseling wel ten goede komt.

Persoonlijke favoriet op het album vind ik The Underground. Heerlijke thrashy versnellingen worden afgewisseld met blastbeats en hier en daar zakt men weer even terug via smakelijke breaks. De heerlijk groovende riffs maken het nummer af. Ook het prettige Deception mag zeker genoemd worden. De heerlijk zompige openingsriff, de superzware instrumentale basis, een korte flitsende solo en het euforische refrein laten het beste horen wat Sudden Access te bieden heeft.

Het album kakt nergens in en de verveling slaat niet toe. Of dat misschien ligt aan de korte speelduur, weet ik niet, maar feit is wel dat de band je continu bij de les weet te houden. De uitstekende productie voelt daarnaast als een vuistslag in je gezicht en afgezien van het nogal simplistische hoesje kan ik ook geen grote minpunten verzinnen. Misschien wat meer nummers de volgende keer, of een tikje meer afwisseling nog in de zang, maar dat zijn dingen waar alleen een kniesoor moeite mee zou hebben. Een veelbelovende cd en ik ben dan ook zeer benieuwd wat deze band in de toekomst nog zal brengen.

Tracklist
1. F.S.P.O.S.M.
2. The Underground
3. Justice
4. Cage Of Depression
5. Deception
6. Driving To Perfection
7. Instrumental
8. Reconquering
9. Falling Back