Op het eerste gehoor lijkt dit weer één van de vele bands die een graantje wil meepikken van het metalcore succes. Oppervlakkig luisterend hoor je de inmiddels bekende kenmerken. Logge riffs, een schreeuwerige brulstem en groovende tempo´s. De luisteraar die dit zal denken, maakt dan eigenlijk een grove fout, aangezien dit album helemaal niet zo doorsnee is, als je zou verwachten.

Deze Zweden hebben dan misschien wel de nodige invloeden uit de populaire metalcore in de muziek gestopt, maar muzikaal gezien gaat men zoveel dieper dan dat. Simpel omschreven hebben we hier te maken met een zogenaamde ritmische death metal band. Een band die enorm veel aandacht heeft besteed aan afwijkende ritmes en behoorlijk complexe songstructuren. De techniek die daar meermaals bij komt kijken op dit debuut is verbluffend. Een naam als Meshuggah borrelt dan ook al snel op als je de cd aandachtig beluistert.

Het verschil met Meshuggah zit meer in de wijze waarop techniek wordt toegepast. Hoewel de ritmes complex zijn en aan sommige riffs geen touw vast te knopen valt, bouwt Scarpoint toegankelijke passages in, zodat de aandacht niet verslapt. Meshuggah wil, hoe geniaal de band ook moge zijn, af en toe nog wel eens zo extreem doorschieten in de uitwerking van allerlei ritmes en structuren, dat er een zeurende hoofdpijn komt opzetten. Scarpoint wisselt heel soepel de technische partijen af met logge grooves, melodielijnen en brute metalcore-achtige uitbarstingen.

Als we na het intro aanbelanden bij het eerste nummer Disorder dan kunnen we gelijk al veronderstellen dat deze band van wanten weet. Het spel is retestrak en de zanglijnen golven perfect mee. De zang is van het schreeuwerige soort, maar Henrik Englund verveelt geen moment. Door heel af en toe een gesproken passage in te zetten, of te roepen in het Zweeds, weet hij knap de mogelijke saaiheid te voorkomen. Afsluiter Against My Will is een goed voorbeeld van de klasse van de totale band. De ruige stem vormt de houvast, de maniakale tempowisselingen voor het vuurwerk en de zware riffs voor de klap in je gezicht.

Bij een album als dit past natuurlijk een logge productie en daar is men uitstekend in geslaagd. De plaat klinkt zwaar, maar toch natuurlijk genoeg om alle instrumentale hoogstandjes tot hun recht te laten komen. Wellicht dat er als minpuntje nog kan worden aangegeven dat de gitaren voornamelijk lage tonen produceren, maar we mogen al lang blij zijn dat er af en toe een functionele solo opduikt.

Een knap debuut van deze band uit Zweden. Niet om even relaxt bij achterover te leunen, maar gewoon om lekker uit te pluizen en te analyseren. Puristen die kotsen op geschreeuw en een modern geluid kunnen verder kijken, maar liefhebbers die open staan voor een modern en technisch stuk metal, kunnen hier vast wel mee uit de voeten.

Tracklist
1. XxX (intro)
2. Disorder
3. Behind the Shadows
4. Terminal Treachery
5. The Silence We Deserve
6. Chronic
7. Imposture
8. Self Greed
9. Oblivion
10. Against My Will