Toeval bestaat niet. Echt niet. Zo'n beetje alle theoriën betreffende dit fenomeen zijn inmiddels wel goed uitgemolken en toch blijf ik mijn poot dwars houden. Sommige dingen hebben gewoon zo moeten zijn.

Toen ik deze recensie begon te schrijven kwakte ik een klodder kaarsvet op mijn klauw. Door lompe onhandigheid ging mijn fles Jack Daniels (die in het lege stadium als kandelaar fungeert) tollen en kakte de fikkende kaars een flink hete vlaai op mijn huid. Tot op dat moment was ik op zoek naar woorden, deze gebeurtenis deed mij echter de vingers volvloeien met de juiste beschrijving van datgene wat ik maar niet fatsoenlijk op papier kreeg.
U, waarde lezer, weet vast hoe een lekkende kaars op het tere huidje voelt. We hebben geheid allemaal met een in de hens staand stuk was geklooid en de gevolgen ervan onder ogen moeten zien. En bij het lezen van deze bla voelt u geheid die hete lava in uw huid en vlees branden. Van korte duur echter, want kaarsvet koelt snel af en een hard laagje plamuur blijft achter. Breekbaar plamuur, want ook kaarsvet heeft niet het eeuwige leven.
Welnu, houd dit gevoel nu dus vast.

Terwijl u dit nog laat bezinken, roert Polen zich ondertussen, duizenden kilometers verderop. Een slapende vulkaan is daar stilletjes actief geworden. Geronk, gebulder en gegrom is al waarneembaar en de krater kwijlt zo nu en dan hete stroompjes. En 13 februari erupteert deze kolkende heksenketel, Piet Paulusma hoef je niet te heten om dat voorspeld te krijgen. Decapitated, zo heet deze hete wildplasser en binnenkort komt "Organic Hallucinosis" uit. Dus schuil of incasseer.

Ik heb inmiddels al geïncasseerd en aanvankelijk was de hete stroom van bikkelharde death metal wederom overdonderend, omver spoelend en tot op de bot toe affikkend. En toch snuif ik ondanks dat nog steeds de frisse lucht des levens op. Dus blijkbaar is de Decapitated-lava niet hete genoeg...
Nu komt dat kaarsvet. Pas toen ik deze toegediend kreeg wist ik hoe "Organic Hallucinosis" het beste te omschrijven valt. Als kaarsvet. Het is massief, het is heet, zwaar, het fikt, het brandt, het druipt razendsnel op je neer... Maar het is allemaal van korte duur.
Met andere woorden weet de nieuwe Decapitated wel degelijk te overtuigen, rost "Organic Hallucinosis" als een tiet, maar is het overweldigende effect gauw voorbij. Even weet de plaat de luisteraar in zijn greep te krijgen en te houden, maar verliest de handel al gauw de grip op de aandacht.
Aan de inzet van de bandleden zal dit niet liggen. Alle 4 hebben ze het onderste uit de kan gehaald om "Organic Hallucinosis" tot een knalplaat te bombarderen en ermee te bombarderen. De schijf is snel, retensnel. Genadeloos hard, technisch, strak. De drums lijken wel rondvliegende stukken hete steen die je om de oren suizen en deuken in de hersenpan achterlaten. Ook de nieuwe brulboei Covan weet de handel aardig bij te benen (hoewel mijn persoonlijke voorkeur toch nar Sauron uit gaat, wegens zijn diversere en vollere stemgeluid) en houdt de aanvallende houding prima staande. Bovendien doet de band in tegenstelling tot op "The Negation" meer op de gitaren waardoor deze wat prominenter aanwezig zijn en niet alleen in hoedanigheid van "ram-ram-ros-ros". Nu horen we zowaar gegier, gepiep en gejank, al is de kopftelefoon dan wel een pré.

En toch, toch mist "Organic Hallucinosis" ondanks alles een groot stuk bezieling. Het is een puike ramplaat, maar eigenlijk niet meer dan dat. Niet monotoon, maar de nummers lijken in zoverre allemaal op elkaar dat je de wisseling van de wacht nauwelijks op zou merken. Het is een harmonieus geheel, dat wel, maar mensen die meer uit muziek willen halen dan slechts bikkelhard en gruwelijk snel geros zullen "Organic Hallucinosis" gauw saai vinden. Wat dat betreft was "The Negation" inspirerender. Ook genoot de massiefheid van het geluid van de voorganger mijn voorkeur. "Organic Hallucinosis" is wat luchtiger, omdat het album als een bezetene raast en dus razendsnel moet toeslaan. Treuzelen is er niet bij, dus loost de band wat gewicht.

Al met al is dit best een album om gehoord te worden. Maar van een band met "Nihility" op haar naam had ik op 1 of andere manier toch meer verwacht.

Tracklist
1. A Poem About An Old Prison Man
2. Day 69
3. Relevation Of Existence (The Trip)
4. Post(?)Organic
5. Visual Delusion
6. Flash-B(l)ack
7. Invisible Control