Terug naar de jaren 70, dus. Verwacht dus geen progmetal, maar niet al te gecompliceerde hardrock, met een scheut blues er in. Uptempo rockers als opener Blackout, het wat Thin Lizzy aanvoelende Voodoo Hand en het grappige Saucey Jack worden afgewisseld met tragere nummers als het middelmatige The Distance en het mooie Gaia. Het dichtst bij een Symphony X nummer komt We Will Fly, wat ook meteen het langste nummer op het album is. Toch klinkt het album vrij consistent, bevat het erg lekkere solo's, en goed geschreven nummers.
Bij Symphony X heeft Allen al bewezen te beschikken over een formidabele stem. Ook die komt op zijn solo album goed naar voren. Het is ook duidelijk dat dit een solo album is van een zanger, want de nadruk ligt duidelijk op de zang. Jammer alleen dat hij iets te rauw klinkt in een nummer als Unjustified (wat overigens wel een lekkere bluesy gitaarsolo bevat), maar in een nummer als Gaia hoor je weer een zuivere, passievolle stem.
Wat het een echt solo album maakt is dat Allen zelf ook vele instrumenten heeft ingespeeld, door ook vele gitaar-, basgitaar- en keyboardpartijen voor zijn rekening te nemen. Ok, zijn Symphony X collega's Michael Pinella (keyboards) en Michael Romeo (gitaar) zijn ook nog op het album te horen, evenals Stratovarius toetsenist Jens Johannson, maar het meerendeel is door Russell zelf gedaan. Ook heeft hij het album geproduceerd. Helaas is de productie iets te goed en glad om het geheel echt een jaren '70 gevoel te geven. Geen probleem, want zo klinken de instrumenten wel wat vetter.
Russell Allen's Atomic Soul is een verfrissend album geworden, waar je lekker op zult cruisen deze zomer. Niet te ingewikkeld, maar gewoon lekker rocken.
Tracklist:
1. Blackout
2. Unjustified
3. Voodoo Hand
4. Angel
5. The Distance
6. Seasons Of Insanity
7. Gaia
8. Loosin' You
9. Saucey Jack
10. We Will Fly
11. Atomic Soul
.jpg){kind=small}
