Halverwege dat wat het tweeluik Phenotype/Genotype had moeten worden, gaf 's Neerlands bekendste djentband die geen djentband is de pijp aan Maarten. De koek was op... Andere doelen in het leven... Andere muzikale drijfveren... Allerlei redenen lagen ten grondslag aan deze plotsklaps in de spreekwoordelijke ring verschijnende handdoek. Toch gingen er altijd geruchten in de trant van 'je weet het maar nooit', en anno 2024 stonden de mannen ineens op de bill van Headbanger's Parade, waarmee maar weer eens bewezen werd dat het bloed nog altijd kruipt waar het niet gaan kan. Na een aantal festivalshows blijkt het licht in Brabant daadwerkelijk nog te branden, of toch in ieder geval in de harten van dit sextet. Welkom terug, Textures!
Vervolgens rijst dan natuurlijk de vraag wat voor product de heren ons voorschotelen. Een terugkeer naar de begindagen van Polars uit 2004 lijkt redelijk uitgesloten, al was het maar omdat die snelheden fysiek toch met de jaren wel erg uitdagend zijn geworden. Hoewel Genotype een geheel nieuw geschreven plaat is, daterend van na de resurrectie, ligt een aansluiting op Phenotype een stuk meer voor de hand. Wie daar echter op gehoopt had, kan ik nu al vast uit de droom helpen. Dat kon iedereen die ook maar een half oor gewijd had aan een van de drie singles die de heren in aanloop naar d-day gereleaset hebben u overigens ook al wel vertellen. De 'echte' metalmomenten met grunts en double bass in Closer To The Unknown, At The Edge Of Winter (met Charlotte Wessels) en Vanishing Twin zijn op een hand te tellen en dat is op de rest van de plaat niet anders. Maar wat krijgen we dan wel?
Een korte blik op de toch wel indrukwekkende carrière van Textures leert ons dat de band zich nooit echt veel van genregrenzen aangetrokken heeft, en ook vandaag de dag valt er voor de stijltjesnerds heel wat te bespreken. In het algemeen kan gezegd worden dat er meer geflirt wordt met progressive rock en de focus verlegd is naar het schrijven van oorwurmen. Je zou als het ware een denkbeeldige lijn kunnen trekken van Polars dwars door tracks als Reaching Home en New Horizons naar waar we anno 2026 met de heren zijn aangekomen.
De echte metalhead zal zich daarbij afvragen of het niet allemaal wat te kazig geworden is en die vraag is volkomen terecht. Het is een dunne lijn die de mannen bewandelen. Ervaring leert dat de tracks live toch altijd wel een stukkie ruiger uit de verf komen, maar gezapigheid ligt af en toe bedrieglijk op de loer. Afhankelijk van uw persoonlijke voorkeur valt zelfs te betogen dat de band af en toe over die vermaledijde rand kukelt. Toch zal zelfs de grootste zemelaar toe moeten geven dat de geheimen die de plaat na herhaaldelijk beluisteren prijsgeeft ook wel weer extra waardering voor het tentoongespreide vakmanschap teweeg brengt.
Is de conclusie dan dat we met zijn allen oud aan het worden zijn en dat dit er gewoon bij hoort? Dat dit het gevolg is? Dat we dit soort dingen meer waarderen als we ouder worden? Nou, daar valt natuurlijk van alles en nog wat over te zeggen en het antwoord zal per persoon verschillen. Mijn persoonlijke evolutie in muziekwaardering interesseert u ongetwijfeld - en hopelijk - geen biet, en bovendien valt het onderwerp ver buiten de reikwijdte van deze review.
De vragen zijn daardoor niet ineens minder terecht, maar als u tot de groep oudere metalfans behoort, stelt u die vraag dan vooral aan uzelf. Mocht het antwoord zijn dat uw smaak door de jaren heen eigenlijk best wel een vergelijkbaar verloop vertoont als dat van Textures, dan neem ik aan dat u deze voorzet intussen zelf wel ingekopt heeft en uw oren inmiddels poogt bloot te stellen aan dit nieuwe glimmertje. Heeft u het hoge ADHD-gehalte van twintig jaar geleden nog steeds hoog in het vaandel staan, dan kunt u uw pijlen en uw gehoor beter op andere bands richten.
Tracklist:
1. Void
2. At The Edge Of Winter
3. Measuring The Heavens
4. Nautical Dust
5. Vanishing Twin
6. Closer To The Unknown
7. A Seat For The Like-Minded
8. Walls Of The Soul
