Het debuutalbum TIIT (2021) van de Italiaanse formatie Sun Of The Suns slaagde er niet in om volledig te overtuigen. Toch is mijn nieuwsgierigheid naar de opvolger Entanglement genoeg aangewakkerd. De Italianen, met Francesco Paoli (Fleshgod Apocalypse) als gastdrummer, combineren melodieuze gitaarpartijen en futuristische soundscapes met brute razernij en verpletterende grooves.

De creatieve basis wordt gevormd door gitarist/componist Marco Righetti en grunter/tekstschrijver Luca Scarlatti, beiden ex-Carnality. Het derde bandlid, bassist/gitarist Ludovico Cioffi (Delain, Nightland) voegt wat flair toe aan het geheel.

De instrumentale opener Wanderer Of The Cosmos maakt onmiddellijk evident waar deze ruimtereis naartoe leidt. Sfeer komt samen met technische behendigheid als On The Last Day Of Earth wordt ingezet. Zware, ritmische passages worden afgewisseld met bijna fragiele melodieën in Ephemeral, Ethereal, Eternal. Voor If I Could Hold The Sky wordt een vergelijkbaar recept gehanteerd, maar is door iets meer complexiteit in de uitbarstingen krachtiger.

Brute agressie wordt afgewisseld met kalmere, instrumentale stukken met toetsen. De melancholische sfeer doet bij vlagen wat denken aan Amorphis en Insomnium, hoewel beide Finse formaties een totaal andere aanpak hanteren, wat een vergelijking met een album dat medio vorig jaar verscheen beter maakt: The Immortal van In Mourning. Er zijn op muzikaal vlak veel overeenkomsten, maar de Zweedse formatie gebruikt grunts en cleane zang en dat maakt een groot verschil. Sun Of The Suns mist vooral de emotionele diepgang. Luca vernietigt alles met zijn diepe, meedogenloze gegrom en instrumentale stukken kunnen dat gemis slechts beperkt opvangen.

De verschillen tussen de eerste tracks zijn niet bijzonder groot. Daarnaast is er niet veel afwisseling in de diepe grunts van Luca. De plaat wordt wel interessanter vanaf One With The Sun, met een rustig begin en een sterke opbouw naar de combinatie van zware, technische riffs en pakkende, melodieuze momenten. Met het instrumentale rustpunt Wanderer Of The Unknown dwalen we verder in de kosmos, tot het intense Please, Blackout My Eyes de rust volledig verstoort. De beklemmende sfeer en het ingewikkelde drumwerk van Francesco, dat sowieso vrij dominant is, maken deze track nog beter.

Naarmate de rauwe stukken intenser zijn en de ruige kantjes niet te veel worden gladgestreken, komen de nummers beter tot hun recht. The Void Where The Sun Ends Its Path ontvouwt zich als een goede combinatie van alles wat de band nastreeft: melodieuze grandeur, technische speelsheid en conceptuele diepgang. Voor de afsluitende titelsong, met een speelduur van tien minuten, wordt alles uit de kast gehaald. Het begint met een lang akoestisch intro voordat het uitbarst in een bruut blastbeat-inferno. In tegenstelling tot de andere nummers bevat deze track wel sfeervolle heldere zang in het midden, wat goed zou zijn geweest voor de rest van de plaat.

De intensiteit van de songwriting is aanzienlijk beter dan op het debuut, wat vooral merkbaar is naarmate het album vordert. Om alle nuances tot hun recht te laten komen, zijn meerdere luisterbeurten vereist. Producer Simone Mularoni (Domination Studio) heeft gezorgd voor een moderne sound die glashelder is, maar beslist niet steriel. Het wordt nergens saai, dus het is geen straf dat de plaat moet groeien.

Liefhebbers van groovende progressieve technische death zouden het album absoluut een kans moeten geven. De band zelf verwijst naar Fallujah, Rivers Of Nihil, Shadow Of Intent, Lorna Shore en Whitechapel. Hier wil ik In Mourning zeker aan toevoegen.

Tracklist:
1. Wanderer Of The Cosmos
2. On The Last Day Of Earth
3. Ephemeral, Ethereal, Eternal
4. If I Could Hold The Sky
5. One With The Sun
6. Wanderer Of The Unknown
7. Please, Blackout My Eyes
8. The Void Where Sound Ends Its Path
9. Entanglement