Met dit naar zichzelf vernoemde album is Alter Bridge alweer toe aan zijn achtste wapenfeit. Door de plaat simpelweg Alter Bridge te noemen komt de formatie met een statement dat deze plaat alles is wat de groep definieert. Een bewering die treffend is, want alle kenmerken komen ruimschoots aan bod. Dat geldt voor al het positieve, maar ook voor de mindere kant van de medaille.

Het is bijzonder om de evolutie van Alter Bridge te zien. Het erg sterke debuutalbum One Day Remains (2004) zette de toon en lanceerde het geluid van de Amerikaanse formatie: het geschipper tussen hardrock en metal, met daarin nog het charmante, rauwige post-grungerandje van Creed verwerkt. Dat laatstgenoemde is inmiddels wel uit de sound verdwenen en de composities klinken hedendaags voller, vloeiend en ook een stuk steviger.

Ergens is in die evolutie ook een beetje de charme van Alter Bridge verloren gegaan. De unieke muzikale identiteit uit de begindagen, waarbij elke track op de plaat iets eigens had, lijkt tegenwoordig over te gaan in een dichtgetimmerde brei van details die in een vermoeiende overvolle mix nooit helemaal genietbaar is. Hierdoor klinkt de band hedendaags een stuk vlakker en drukker en lijkt de muziek meer op elkaar. Alter Bridge vormt hierop helaas geen uitzondering.

Dat is jammer, want de bandleden kunnen musiceren als de besten en er staan goede nummers op de plaat. Zo zijn Scales Are Falling en de epische afsluiter Slave To Master erg sterk en nemen deze de tijd om op te bouwen en een goede sfeer neer te zetten. Daarbij is in beide een glansrol van gitarist Mark Tremonti te horen. Ook valt het mooie Tested And Able op doordat zowel Myles Kennedy als Tremonti de zang hier op zich nemen en dit voor een fijne afwisseling zorgt. Sowieso laat laatstgenoemde vocaal veel van zich horen op deze plaat.

Een pluspunt bij de genoemde tracks is dat hier ook even gas teruggenomen wordt en er een paar rustpunten ingebouwd zijn. Tracks als Power Down en Playing Aces lijken gemaakt te zijn volgens de blauwdruk die Alter Bridge de laatste jaren hanteert. Snel, melodieus en groots, maar ook te volgebouwd met weinig ruimte om te ademen of ruimte voor een mooie opbouw of climax. Daarnaast zijn bij de productie alle volumeknoppen dusdanig opengeschoven dat het concentreren op de muziek vooral bij de eerste luisterbeurten een vermoeiende opgave is. Zet na het beluisteren van dit album het debuutalbum of Blackbird eens op om het verschil te horen. Deze platen luisteren vele malen prettiger weg en de muziek openbaart zich beter.

Ten opzichte van voorganger Pawns & Kings (2022) klinkt deze plaat wel als een verbetering. Het songmateriaal is over de gehele linie iets sterker en diverser, maar ook dynamischer. Wel missen net als op die plaat de echte uitschieters en zijn de leadsingles ook niet memorabel genoeg. Net te vaak lijkt het of Alter Bridge op de automatische piloot speelt en missen die echte krachtige uitbraken of de emotionele warmte die de grote hits van het viertal kenmerken.

Alter Bridge laat uiteindelijk een dubbel gevoel achter op zijn naar zichzelf vernoemde plaat. De groep is zo getalenteerd, maar lijkt al een aantal albums niet alles uit zichzelf te halen. Op productioneel niveau niet, maar ook qua vakmanschap valt er door alle bandleden meer te behalen. Wellicht mist de focus en aandacht door alle nevenprojecten van de bandleden, want de toekomstige plaat van Myles Kennedy en Slash is inmiddels ook al ingeblikt en Mark Tremonti kennende heeft hij ook al een plaat voor Creed klaarliggen en zijn beide mannen ook nog volop bezig met hun solo-bands. Muzikaal is deze plaat dus nergens slecht en wordt er meer dan genoeg kwaliteit geboden. Fans van de groep (zeker van het latere werk) kunnen gerust tevreden zijn, maar een hoogtepunt in het oeuvre is Alter Bridge helaas niet.

Tracklist:
1. Silent Divide
2. Rue The Day
3. Power Down
4. Trust In Me
5. Disregarded
6. Tested And Able
7. What Lies Within
8. Hang By A Thread
9. Scales Are Falling
10. Playing Aces
11. What Are You Waiting For
12. Slave To Master