In 2017 kwam er een documentaire uit met de titel Kittie: Origins/Evolutions. In dat jaar was de toekomst van Kittie nog heel onzeker, maar na de docu leefde de interesse in de Canadese band weer op, mede vanwege de opleving van de nu metal. De muziek werd weer gedraaid via onder meer TikTok en nummers werden zelfs gecoverd (Spit, door Poppy). Van het een kwam het ander. Aanbod na aanbod om weer live te spelen volgde. In eerste instantie werden er alleen shows gespeeld en maakte nieuw songmateriaal nog geen onderdeel uit van de plannen, maar toen Sumerian Records een platencontract aanbood, waren Morgan Lander (gitaar/zang), haar drummende zus Mercedes, gitariste Tara McLeod en bassiste Ivana "Ivy" Jenkins toch enthousiast en schreven ze tien songs in acht maanden.

Het kwartet brengt met Fire een mix van alternatieve rock (de refreinen) en groove metal. De nu metal van de beginjaren van de band hoor je hier nauwelijks terug. Kittie klinkt anno 2024 zwaarder en volwassener. Dat laatste hoor je bijvoorbeeld aan de opbouw van de nummers, waarbij vooral gekozen is voor een logische structuur van couplet-refrein-couplet-refrein-brug-refrein. Het repetitieve aspect van die aanpak gaat de tweede helft van de plaat wat tegen zich werken. Dat gebeurt met name in Are You Entertained en Grime. Toch werkt de formule elders dankzij geslaagde refreinen en in mindere mate de weliswaar wat simpele, doch effectieve riffs.

Het volwassen aspect komt ook terug in de productie van Nick Raskulinecz, die de alternatieve metal toegankelijk en modern laat klinken. Fire is zonder meer het best geproduceerde album in de discografie van de Canadese dames. Als er al wat te mopperen is, is het vooral de wat overgeproduceerde, wat robotische drumsound. Hoewel het muzikaaltechnisch nergens gecompliceerd wordt en er volgende keer wat meer risico genomen mag worden, zorgt de gelaagdheid toch voor een gevoel van enige diepgang. Voorbeelden daarvan zijn de achtergrondvocalen in Vultures en de semi-stadionrocker One Foot In The Grave. De twinleads diep in de mix van deze nummers en in het stevige Wound doen wonderen. Josh Wilbur heeft voor een uitstekende mix gezorgd, waarbij alle bijdragen goed tot hun recht komen en waarbij vooral de vocalen mooi zijn uitgelicht.

Zangeres Morgan Lander klinkt op deze plaat op haar best. Op technisch vlak heeft ze zich enorm verbeterd. Al in opener, tevens titelnummer Fire laat ze horen wat ze in huis heeft; van onheilspellend gefluister tot screams en van ingetogen lage, melodieuze zang tot katachtige extreme vocalen. Ze voorziet daarna veel nummers van een memorabel refrein, zoals I Still Wear This Crown, Falter en We Are Shadows. Dat zijn de beste voorbeelden, maar het is ook lekker om Vultures, Wound of One Foot In The Grave (het meest radiovriendelijke nummer) mee te zingen.

Hoewel Fire nooit de impact, de nostalgie of verkoopcijfers van Spit zal benaderen, is deze zevende langspeler van de dames een van de sterkste in de discografie. Op het gebied van songwriting, productie en zangtechniek zijn flinke stappen gemaakt. En hoewel er op safe is gespeeld met de opbouw van de songs, blijft het een lekkere plaat om mee te knikken vanwege de krachtige, heavy grooves en mee te zingen tijdens de beklijvende refreinen. Ruimte voor verbetering is er nog wel, want er mag best wat meer variatie geboden worden. De dames hebben het vuur echter hervonden en zullen niet alleen veel liefhebbers die zijn opgegroeid met Kittie tevreden stellen, maar ook een nieuwe generatie aanspreken.

Tracklist:
1. Fire
2. I Still Wear This Crown
3. Falter
4. Vultures
5. We Are Shadows
6. Wound
7. One Foot In The Grave
8. Are You Entertained
9. Grime
10. Eyes Wide Open