Drie jaar na de release van het prima Outstrider keert onze favoriete, geschminkte teddybeer Abbath terug aan het front met zijn derde onder eigen naam uitgebrachte release na zijn veelbesproken breuk met Immortal. Bescheiden als de beste man is, staat hij ook ditmaal pontificaal op de albumhoes, die overigens met recht spuug- en spuuglelijk te noemen is. De houding, het logo, het gepruts met Photoshop: er is eigenlijk niets dat deugt aan de cover. Gelukkig telt de muziek. Met het titelloze debuut uit 2016 en de opvolger Outstrider (2019) heeft Abbath bewezen nog steeds relevant te zijn. De muziek weet de grimmigheid van het oude Immortal weer nieuw leven in te blazen en combineert dat met de heroïsche ‘drive’ van het latere werk. De bij vlagen groovende black-‘n-roll herinnert aan het fantastische Between Two Worlds (2006), dat Abbath onder de naam I uitbracht.

Eind maart ligt dus het derde album dat Abbath onder eigen naam uitbrengt in de schappen, onder de titel Dread Reaver. Acht nieuwe nummers en een Metallica-cover is de oogst, verdeeld over een kleine veertig minuten aan muziek. De aftrap is in ieder geval uitstekend. Opener Acid Haze komt met furieuze, machtige drumroffels uit de afgrond aanzwellen, al snel op de achtergrond vergezeld door een verrassend psychedelische gitaarriff. De track bestaat uit stoere riffs op een pompend ritme, waarmee de band een glorieuze entree maakt. Het tempo ligt over de gehele linie hoog op Dread Reaver. Er waart bovendien een stevige thrashvibe rond, zoals in het krachtige Scarred Core en de zeer headbangwaardige Metallica-cover Trapped Under Ice.

Een punt van discussie kan de nogal ongepolijste en zelfs wat mistige productie zijn. Die is echter het gevolg van bewuste keuzes, waarbij vooral gemikt is op de stormachtige sound van oude helden van Abbath (Motörhead, Bathory, Manowar en Kiss). Zelfs in het stemgeluid van Abbath is dat terug te horen: de typische, krakende blackmetalkrijs is grotendeels ingeruild voor een episch en rauw stemgeluid dat zowel aan Lemmy als Quorthon refereert. Voor liefhebbers van een cleane en moderne sound zal het even slikken zijn, maar na meerdere luisterbeurten blijkt het geluid wel degelijk zijn charme te hebben. Zeker in vuige krakers als Myrmidon (met een heerlijk smerige versnelling halverwege) en Septentrion (een epische en heroïsche track vol gierend gitaargeraas en pompeuze oorlogsritmes) heeft het oldschoolgeluid meerwaarde. Het uitstekende gitaarwerk van Ole André Farstad mag overigens ook niet onbenoemd blijven. Hij schudt zelfs met enige regelmaat een fijne, bijna aan Enslaved refererende gitaarsolo uit de mouw.

Dread Reaver is een album dat verrast door zijn rauwe uitstraling en gebrek aan opsmuk. Het is vooral een album waarop Abbath zijn eigen stijl volgt en daarbij nadrukkelijk zijn eigen muzikale opvoeding in de nummers laat doorschemeren. Het eindresultaat is een verrassend authentiek album dat wel enkele luisterbeurten vergt, maar uiteindelijk zeker bevredigend is.

Tracklist:
1. Acid Haze
2. Scarred Core
3. Dream Cull
4. Myrmidon
5. The Deep Unbound
6. Septentrion
7. Trapped Under Ice (Metallica-cover)
8. The Book Of Breath
9. Dread Reaver