Hoe belangrijk is productie tegenwoordig? Hoe belangrijk zijn de mix en master? Waarschijnlijk interesseert het veel metalfans niet of een plaat echt goed klinkt. De muziek moet knallen. 'Hoe luider, hoe beter', heb ik wel eens gehoord, maar dat was een halfdove vijftiger die bij concerten het liefst pal voor de boxen gaat staan. Tot op zekere hoogte prima, maar als de muziek daadwerkelijk wordt aangetast, houdt het op.

Ik heb het over de zogenaamde loudness war. Collega-recensenten benoemen de term zelden. Hun goed recht overigens. Bij deze nieuwe schijf van Metal Church kan ik er echter niet omheen. Wat die loudness war ook al weer inhoudt? Simpel gezegd pompt de mastertechnicus het volume van muziek na de opnames en het mixproces driedubbel op. Zodat de muziek er lekker uit knalt. Op de radio bijvoorbeeld, of op je mp3-speler en in de auto. Death Magnetic van Metallica is het beruchte voorbeeld. Daar zijn de schuiven zover opengezet, dat de muziek letterlijk kraakt.

Hoewel de loudness war de afgelopen jaren wat geluwd is en bands en technici eindelijk inzien dat luid echt niet altijd beter is, blijven er groepen volharden. Metal Church maakte het al vrij bont op voorganger XI, maar daar bleef de schade binnen de perken. Met Damned If You Do gaat de band uit Seattle echter ruimschoots over de schreef. Luister de cd-versie via de koptelefoon en je hoort het direct. Drums kraken, gitaren knetteren en je bent er na twee of drie nummers klaar mee.

Verdomde jammer, als je het mij vraagt. De nummers zijn namelijk best aardig. Echt zwakke deuntjes staan er niet op, met uitzondering van een vullertje als Monkey Finger. Wie doorpakt, hoort dat Mike Howe vrij goed zingt en dat mastermind Kurdt Vanderhoof als geen ander weet hoe een sterk en vooral erg puur heavymetalnummer in elkaar steekt. Het openende titelnummer barst bovendien uit elkaar van de energie. Eventjes lijkt Metal Church wel een thrashband. Door de overeenkomsten tussen Howe en Bobby Blitz is een vergelijking met Overkill eveneens snel gemaakt.

Maar die sound. Jongens, wat een drama. Als je tinnitus wilt ontwikkelen, moet je deze schijf eens een dag op hoog volume draaien. Dat kost punten. Het moet maar eens afgelopen zijn met dit soort sonische verkrachtingen. Rest mij te zeggen dat je dus het beste voor de lp kunt gaan. Te luid masteren kan namelijk niet op vinyl, want dan springt de naald uit de groef. Op z'n minst krijg je dan een iets minder luide versie en als er echt werk is gemaakt van een aparte lp-master, dan valt er mogelijk toch drie kwartier aan één stuk naar te luisteren. En van te genieten, want muzikaal mankeert hier verdomme helemaal niets aan.

Tracklist:
1. Damned If You Do
2. The Black Things
3. By The Numbers
4. Revolution Underway
5. Guillotine
6. Rot Away
7. Into The Fold
8. Monkey Finger
9. Out Of Balance
10. The War Electric