Sommige bands brengen ieder jaar wel meerdere full-lengths uit. Met de huidige opnametechnieken kan iedere ‘doe-het-zelver’ wel aan de slag, maar het gevolg is wel dat de markt al snel verzadigd raakt. Er zijn ook groepen die het anders aanpakken. Zo weet iedere sludge/post-hardcoreliefhebber dat nieuw materiaal van het Belgische Amenra bijzonder is. Liefst vijf jaar hebben we moeten wachten op de nieuwe full-length Mass VI. Dat maakt het nieuwe album waarschijnlijk tot een van de meest geanticipeerde platen van 2017 voor Roadburn-minnend publiek. Wat in het jaar ervoor voor de laatste telg van Neurosis gold, geldt in 2017 dus voor de nieuwe plaat van Amenra.

Iedereen die Amenra wel eens live heeft gezien, zal beamen dat de ware kracht van de band wordt ontketend op het podium. Vergezeld van duistere, stemmige videobeelden is een optreden van Amenra het muzikale equivalent van een vulkaaneruptie die zich in alle pracht en praal aan de luisteraar openbaart. Qua instrumentatie is de muziek kolossaal, machtig, majestueus en niet te stoppen: de kracht van de natuur die de luisteraar tegelijkertijd murw beukt en boven het alledaagse verheft. Daaroverheen zorgt de intense podiumprestatie van frontman Colin H. Van Eeckhout, die met zijn getormenteerde, hoge screams de ritualistische, loodzware muziek en overdonderende beelden kracht bijzet, voor een extra lading.

Mass VI benadert de intensiteit van de live-optredens akelig dicht. Dat komt in eerste instantie door de geweldige, volle productie, die vooral door een goede hoofdtelefoon tot zijn recht komt. Het bas- en gitaargeluid zijn vol en machtig, maar ondanks de verstikkende kracht van de muziek is er genoeg ademruimte, vooral tijdens de akoestische momenten. Mass VI lijkt wel het meest persoonlijke en in zekere zin het meest intieme album van Amenra tot nu toe te zijn. Niet alleen door de kwetsbaarheid die uit de cleane zang spreekt, maar ook door de voorgedragen passages uit gedichten (de teksten zijn in het Engels, Nederlands en Frans), die als intermezzo’s zijn opgenomen.

De rustige momenten zijn op dit album beter dan ooit uitgewerkt: er is meer ruimte voor cleane zang - die ook ontzettend sterk is – en de ambient en het akoestische gitaarwerk zijn uitstekend in de rest van de muziek geïntegreerd. Daardoor komen de harde riffs en stuwende sludge-ritmes nóg oorverdovender uit de speakers knallen. Een goed voorbeeld is opener Children Of The Eye, dat begint met stemmig akoestisch getokkel en traag opbouwende, omineuze ambient, totdat na twee minuten een oorverdovende oerriff zijn intrede doet. De getergde screams van Van Eeckhout gaan door merg en been, terwijl iedere drumaanslag een klap met een moker is.

Ook Plus Près De Toi (Closer To You) hakt er vanaf de allereerste tel genadeloos in. De wereld gaat in slow motion naar de verdoemenis en het is prachtig. Een akoestisch middenstuk volgt, met daarin wederom erg indrukwekkende, cleane zang, om vervolgens weer in glorieuze luidruchtigheid voort te ploegen met intense sludge-riffs. Ieder nummer op Mass VI is een voltreffer, maar aparte vermelding verdient het schitterende A Solitary Rain, dankzij de prachtige gitaarmelodie in combinatie met de gevoelige cleane zang van Van Eeckhout. Het is misschien wel het mooiste nummer uit het gehele oeuvre van de band.

Mass VI is opgenomen in een studio in de Ardennen, waar de band zelfs ingesneeuwd raakte door de hevige sneeuwval. Het is moeilijk te zeggen of het bewust is of niet, maar dat gevoel van onontkoombaarheid en claustrofobie is nadrukkelijk aanwezig op het album. De sfeer wordt verder benadrukt door de prachtige foto van fotograaf Stephan Vanfleteren die de hoes siert. De foto is een onderdeel van een reeks portretten van dode dieren. Zo is Mass VI in alle opzichten een machtige release geworden. De plaat duurt weliswaar slechts veertig minuten, maar dan lig je ook al uitgestrekt in de touwen, smekend om meer.

Tracklist:
1. Children Of The Eye
2. Edelkroone
3. Plus Près De Toi (Closer To You)
4. Spijt
5. A Solitary Reign
6. Diaken