Een allesbehalve misselijk trio aan deathmetalbands dient zich vanavond aan in Killburg. De Canadezen van Kataklysm, de Grieken van Septicflesh en het van origine Vlaamse Aborted sluiten een zeven weken durende trektocht die hen door heel Europa voerde, af in de vernieuwde 013. Wessel toog naar de om zijn metalaanbod vermaarde stad en zijn verslag lees je hier.

Toegegeven: uw recensent had, na ze talloze keren gezien te hebben als onderdeel van toernees en festivals, last van een lichte aanval van Aborted-moeheid. Vanavond staan ze echter zo fanatiek en strak te gassen dat er geen ontkomen aan is. Brulboei Sven De Caluwé en zijn mannen heb ik nog nooit op een optreden kunnen betrappen dat niet overliep van de energie, maar vanavond lijken ze deze laatste kans te grijpen om nog eenmaal alle remmen los te gooien. De sfeer zit er dan ook direct goed in, met vanaf het eerste nummer een potige moshpit. In het bijzonder vallen het Carcass-achtige Coffin Upon Coffin, een prima nieuw nummer en de vele lekkere oudere nummers van Goremageddon (2003) en Engineering The Dead (2001) op, waarbij mijn favoriet Nailed Through Her Cunt helaas achterwege blijft. Lekkere binnenkomer! Bij dit eerste optreden dat ik meemaak in de verbouwde 013 valt ook het harde en goede geluid op, dat overigens de hele avond zo zou blijven.

Op cd is het Griekse Septicflesh een machtige band. Hun imponerende, met symfonische elementen doorweven death metal met mythologische thematiek heeft de afgelopen jaren hoge ogen gegooid en de muzikale koers is divers en toegankelijk genoeg om als support op toernee te kunnen met zowel de brute bands van vanavond, als met het aanzienlijk softere Moonspell vorig jaar. Live wordt een aanzienlijk deel van de kracht van Septicflesh echter ingeleverd doordat zowel de orkestraties als de zuivere zangpartijen van een tape komen. Uiteraard snap ik dat er geen heel orkest meegenomen kan worden op tournee, maar het doet afbreuk aan de belevenis van een optreden. Het concert, met de focus op het meest recente album Titan (2014), verveelt zeker niet en laat zelfs een prima indruk achter. Het publiek wordt er op overtuigende wijze bij betrokken en met name het materiaal van Communion (2008) blijft erg sterk. Maar Septicflesh blijft toch meer een luister- dan een liveband en een onuitwisbare indruk zal een optreden van ze op deze manier nooit maken.

Deze zondagavond is de laatste datum van een zeven weken durende tour door Europa. Vierenveertig achtereenvolgende concerten – dat is niet niks! Kataklysm vertoont echter geen enkel teken van vermoeidheid. Het viertal gaat er juist nog een laatste keer de volle honderd procent voor. Dat enthousiasme slaat over op het publiek, dat tijdens het hele concert in beweging is. Zwiepende haren, een vette pit en een onophoudelijke stroom aan crowdsurfers, tot ergernis van de roadies en vooral grote vreugde van de bandleden. Tijdens Crippled And Broken gaat zelfs bassist Stéphane Barbe voor de bijl!

Kataklysm is geen inventieve band die veel van stijl verandert. Met het album Shadows And Dust (2002) werd een blauwdruk geproduceerd waar sindsdien nauwelijks van afgeweken is. Ook het vorig jaar verschenen album Of Ghosts And Gods biedt weinig nieuws onder de zon. Tevens produceert Kataklysm, door de focus op melodie, vele lomp beukende midtempo-stukken en de verstaanbare strot van frontman Maurizio Iacono een zeer toegankelijke vorm van death metal. Het blijft altijd groovend, melodieus doch bruut en vooral erg vet en effectief. En juist doordat ze niet al te complexe muziek maken, is Kataklysm een liveband pur sang. Naast bekende nummers als As I Slither, Push The Venom en The Ambassador Of Pain, worden er ook wat minder gangbare nummers gespeeld zoals Manipulator Of Souls (uit de tijd dat Sylvain Houde nog frontman was en Iacono bas speelde) en mijn favoriete Kataklysm-nummer Where The Enemy Sleeps. Uiteraard mag ook het middels een wall of death kracht bijgezette Shadows And Dust niet ontbreken! Als Kataklysm afsluit met Elevate is het publiek uitgeput en de zaal finaal platgewalst. Zowel band als fan zal echter meer dan voldaan huiswaarts keren.

Met dank aan Erik Luyten voor de foto's.