De muziek van openingsband Max Pie wordt aangeraden voor de liefhebbers van Sonata Arctica, Rhapsody (Of Fire) en Kamelot. Op papier klinkt dat natuurlijk om van te watertanden. De praktijk blijkt weerbarstiger, want hoewel Max Pie een aardig optreden neerzet, kan de band muzikaal gezien niet eens tippen aan de bovengenoemde namen. De wens lijkt eerder de vader van de gedachte te zijn. Desondanks doet Max Pie het, ondanks het nog geringe toeschouwersaantal, niet verkeerd. De handvol toeschouwers krijgt in een half uur materiaal voorgeschoteld van het dit jaar verschenen debuutalbum Initial Process, waarvan vooral A Soldier's Dead en Formatted Mind wel aardig klinken. Toch zal Max Pie nog flink wat moeten investeren in het schrijven van interessantere nummers om echt te kunnen overtuigen, want nu scoren alleen de bij vlagen sterke gitaarsolo´s een ruime voldoende.

Bij Evergrey is er gelukkig al iets meer publiek in de zaal, hoewel het nog steeds niet echt druk wordt. De mensen die er zijn, hebben echter ook enorm veel zin in het optreden van de band. De response is dus prima en dat doet de band zichtbaar goed. Net als eerder dit jaar opent Evergrey met Leave It Behind Us van het uitstekende nieuwe album Glorious Collision. Direct daarna grijpt de band echter terug op het verleden met The Masterplan en het bij mijn weten niet vaak live vertolkte Different Worlds (beiden van het uit 2001 stammende In Search For Truth). Met name frontman Tom Englund blijkt vanavond bijzonder goed gehumeurd en is voortdurend aan het ouwehoeren met het publiek. Zo grapt hij na een heerlijke, vurige solo van gitarist Marcus Jidell: “tjah, dat is ook wel zo’n beetje alles wat hij in huis heeft”.

De spelvreugde is dan ook duidelijk aanwezig bij de band – en dat is wel eens anders geweest. Na het uitstapje naar 2001 ligt de nadruk van de rest van het anderhalf uur durende optreden op nieuw materiaal. Van het nieuwe album komen ook nog fraai uitgevoerde versies van Frozen en het gevoelig gezongen Wrong voorbij. Helaas wordt het schitterende To Fit The Mould genegeerd. Wat mij betreft toch wel een nummer dat echt in de setlist thuis hoort! Maar goed, Evergrey heeft natuurlijk meer dan genoeg materiaal om uit te kiezen en als het geniale album Recreation Day wordt vertegenwoordigd met vier nummers (Blinded, het bijzonder ingeleide As I Lie Here Bleeding, I’m Sorry en het titelnummer) heeft natuurlijk niemand reden tot klagen. Het geluid is gedurende het hele optreden prima, hoewel de zang van Tom Englund in eerste instantie iets te ver in de mix lijkt te liggen. Gelukkig valt dat steeds minder op gedurende de set. Na vanavond kunnen we dan ook maar één conclusie trekken: Evergrey is nog steeds in topvorm!

Klik op de foto's voor grotere versies