Al tegen kwart over acht mocht het eerste en enige voorprogramma, het Nederlandse Cooper Inc., openen voor een al heel aardig gevulde zaal. Dat deed de band heel verdienstelijk. Het is niet moeilijk om te begrijpen waarom deze band vanavond mag openen, want muzikaal gezien ligt de traditionele hardrock van Cooper Inc. duidelijk in het verlengde van Jorn. Bovendien beschikt ook Cooper Inc. in de vorm van John Cuijpers over een indrukwekkende zanger, die een lekker rauw randje aan zijn zang weet toe te voegen. Samen met de smakelijk gearrangeerde gitaarsolo’s van de twee gitaristen zorgt dat ervoor dat de in principe redelijk simpel opgebouwde nummers wat meer cachet krijgen. Van het onlangs verschenen album Pulling The Trigger kwamen onder andere overtuigende uitvoeringen van Who Gives You The Right, Rock My World en Voices Within voorbij. Een degelijke opener dus, die muzikaal gezien goed aansloot bij de headliner. Bovendien was het geluid vanaf het begin al heel behoorlijk. Het was dan ook niet vreemd dat de band vrij enthousiast werd onthaald.
Na een vrij lange pauze betrad Jorn tegen half tien het podium. De Noor bleek bijzonder goed bij stem en wist zijn reputatie als groots zanger dan ook moeiteloos waar te maken. Het publiek (dat voor een donderdagavond overigens goed was vertegenwoordigd) had er bovendien zin in. Het enthousiasme sloeg dan ook al snel over op de band. In een uitgebreide en gevarieerde set, waarin de nadruk vooral op de laatste twee albums (Lonely Are The Brave en Spirit Black) lag, wisten de zanger en overige bandleden vrijwel vanaf het eerste ogenblik te overtuigen. Naast het titelnummer en Below van het nieuwe album kwamen ook oudere nummers voorbij, waaronder prima versies van War Of The World, We Brought The Angels Down en natuurlijk Stormbringer. Hoewel Jorn nog altijd voor iedereen met een fototoestel poseert, komt hij iets minder gekunsteld en wat sympathieker over dan wel eens eerder het geval was. Bovendien was hij griezelig goed bij stem. De enige minpuntjes (wat mij betreft) waren dat er geen enkel nummer van het uitstekende Out To Every Nation-album voorbij kwam en dat ik stiekem ook hoopte op een nummer van het geniale album The Devil's Hall Of Fame dat Lande met Beyond Twilight maakte. Ook de gitaar- en drumsolo’s hadden wat mij betreft wel wat ingekort mogen worden, want op die manier werd de vaart wel een beetje uit het optreden gehaald. Het zijn echter slechts kleine kanttekeningen bij een prima optreden, waarin de zanger en de band zich in een kleine anderhalf uur van hun beste kant lieten zien.
