The Agony Scene begon tot ergernis en irritatie van velen al ver voor de aanvangstijd met spelen. Sterker nog, toen de klok die tijd naderde (half 9) was de band al lang en breed klaar. Goed, het is gebeurt inderdaad vaak dat een voorprogramma nog geen 10% van de betalende bezoekers kan interesseren, maar dit is toch te gortig. Daarbij was The Agony Scene zo slecht nog niet. Als Edo in zijn review beweert dat de metalcoreband in moordend tempo doordendert, heeft 'ie helemaal gelijk. De kleine maar forse zanger Mike Williams krijgt het voor elkaar om meer dan drie mensen te laten pitten, en herinnert ons nog even aan het overlijden van ex-Pantera gitarist Dimebag Darrell een jaar geleden.

En dan… DevilDriver! De verextremiseerde metalband van ex-Coal Chamber zanger Dez Fafara is overheersend. Podiumduivel Dez leidt, het publiek volgt fanatiek en zonder aarzelen - Goedenavond, meneer Fafara, waar kunnen wij u mee van dienst zijn? U wilt bloed zien? Een uitstekende keus meneer. U vraagt, wij draaien. – DevilDriver wordt daarmee een stuk beter beantwoord dan anderhalf jaar geleden in het voorprogramma van In Flames. Er is voornamelijk aandacht voor het tweede album "The Fury Of Ou Maker's Hands", maar ook voor onder andere "I Could Care Less" wordt tijd vrijgemaakt. De pit is overdonderend. Dez gebiedt de circelpit om de pilaren heen te gaan, wat betekent dat een kleine honderd man er omheen mosht, en de rest weggedrongen wordt. Daarnaast kan Dez het niet laten veschillende mensen te groeten. Niet alleen emo-fans krijgen een stevige fuck-you naar zich geslingerd, ook de moordenaar van Dimebag Darrell wordt niet vergeten (later zal Dimebag geëerd worden met een minuut indrukwekkende stilte). Gezellige boel dus, dat DevilDriver.

Na de tomeloze agressie van DevilDriver komt Lamb Of God als een groepje makke lammetjes over – not. Als zanger Blythe zijn mantel van kalmte halverwege "Laid To Rest" afwerpt en het publiek induikt escaleert de situatie in de zaal opnieuw. De rauwheid en kwaliteit van de show is vergelijkbaar met de niet lang geleden verschenen dvd "Killadelphia", setlist inbegrepen. Een beeeeetje voorspelbaar dus, maar daar malen we niet om. "Now You Got Something To Die For" en "11th Hour" zijn genoeg om een stevig moshfeest op te beginnen.

Tijdens Lamb Of God zit de Melkweg ook stampvol. 'Rustig' genieten van de show is er niet bij, om over fotograferen nog maar niet te spreken. Dimebag wordt wederom geëerd, ditmaal met een stevige teug whiskey voor ieder van de bandleden. De rest wordt in het publiek gegoten. Hoewel de chaos compleet lijkt, wordt de ultieme teringzooi-ervaring die DevilDriver heet zowel in spel als beleving niet overtroffen. Geen punt, we maken er evengoed wat van als de band strak en wel "Ruin" inzet of de intro van "Omerta" door de zaal laat schallen. En toch blij zijn als je eenmaal buiten staat om wat frisse decemberlucht te happen, die tegelijkertijd je van zweet doorweekte shirt kan laten drogen. Wat een feest.