Het is de hele week al chaos op het spoor door de sneeuwval en lage temperaturen. En hoewel ik mijn laptop al om twee uur ’s middags dichtklap om richting Tilburg te vertrekken, zorgt de nodige vertraging ervoor dat ik opener The Dread Crew Of Oddwood mis. Als ik iets voor half zes de zaal kom binnenlopen, blijkt het achterste deel dicht te zijn. De wat intiemere sfeer die daarmee gecreëerd wordt, werkt echter goed en de rest van de zaal staat al aardig vol.

Klokslag half zes betreedt de epische folkmetalgroep Vanaheim het podium, dat voor de gelegenheid is versierd met twee met een soort Xenos-kunstklimop overwoekerde, houten palen met een lantaarn eraan. De piepkleine backdrop hangt over het veel grotere, knalroze ‘flamingodoek’ van Trollfest, wat een geestig effect oplevert. De band komt uit Tilburg en speelt dus een thuiswedstrijd vandaag. Frontman Zino Van Leerdam is dan ook zo blij als een kind in de snoepwinkel en ook de overige bandleden stralen plezier uit. Het enthousiasme slaat over op het publiek. Muzikaal gezien katapulteert Vanaheim ons twee decennia terug in de tijd met een gelaagde en drukke, maar tegelijkertijd toegankelijke sound, die rijkelijk put uit het oude Ensiferum en het oude Wintersun. De lekkere screams van Van Leerdam geven de muziek ook wat invloeden van Children Of Bodom mee. Het geluid staat behoorlijk goed afgesteld, waardoor ook de elegante vioolpartijen van Rikke Linssen goed uit de verf komen. Met de lange, epische composities Uit Steen Geslagen en Gevallen In De Nacht krijgt de band het publiek goed mee. De zanger kondigt tot slot aan dat er dit jaar een nieuw album gaat verschijnen: “Hou ons in de gaten!”. Vanaheim geeft een overtuigend visitekaartje af.

Dat we met Trollfest niet bepaald de meest diepzinnige groep van de avond te pakken hebben, blijkt al uit de bandnaam. Maar als een zestal volwassen mannen in roze tutu’s en flamingopakken het podium betreedt, vrees ik meligheid van het ergste niveau. Wat trollen en flamingo’s met elkaar te maken hebben ontgaat me volledig, maar gezond verstand is sowieso al overboord gegooid. Trollfest is te fout voor woorden – als Snollebollekes metal zou maken, zou het hierop lijken – maar ze krijgen de stemming er desondanks goed in. Dat zal ongetwijfeld te maken hebben met het rijkelijk vloeiende gerstenat en de beschikbare shotjes Mede, want als ik om me heen kijk, lopen er al aardig wat mensen rond waarvan ik me afvraag of ze het eind van de avond gaan halen. Die goedgemutste roeszoekers gaan echter goed op korte partyknallers als All Drinks On Me en Piña Colada, zelfs als de sound nogal rommelig is. Zo doet saxofonist Drekka Dag voor spek en bonen mee, want hij is totaal niet te horen. De heren doen er wel alles aan om het publiek te betrekken. Tijdens Kaptein Kaos verdeelt frontman Trollmannen de zaal in twee helften. Afwisselend mag de ene helft zitten en uitrusten, terwijl de andere helft springt. Het is één grote, melige bende, die muzikaal gezien niet overhoudt, maar het plezier zit er goed in. De groep slaagt er zelfs in om een enorme polonaise op te starten. Het publiek is in twee groepen te verdelen: loop je mee of blijf je staan? Carnaval is niet zo aan mij besteed, dus ik ben blij als deze flamingo’s weer op stok gaan, maar eerlijk is eerlijk: Trollfest weet een groot deel van de zaal wél in beweging te krijgen.

Ook het altijd sympathieke Heidevolk kan op een luidkeels onthaal rekenen. Hoewel de Nederlandse folk/vikingmetalgroep geen oorspronkelijk lid meer in de bezetting heeft, is de stijl consistent en de muzikale kwaliteit altijd aanwezig – ook al is het meest recente album Wederkeer (2023) niet het beste werkstuk van de band. Gelukkig grijpt het zestal vanavond regelmatig terug op ouder werk, waaronder het uit fraaie samenzang bestaande Ostara van Uit Oude Grond (2010) en het titelnummer van Walhalla Wacht (2008), die beide uitstekend tot hun recht komen door hun pakkende, deinende ritmes. De dubbele vocalen van Jacco De Wijs en Daniël Wansink komen live goed uit de verf en tijdens de speelduur van drie kwartier wordt maar weer duidelijk dat de mannen uit Gelderland op heel wat ijzersterke nummers kunnen terugvallen. En hoewel het populaire Wolf In My Heart op veel respons mag rekenen (leuk ook dat het laatste deel in het Nederlands wordt gezongen), is het hoogtepunt van het optreden juist het zeer ingetogen en plechtige, vrijwel a capella gezongen Yngwaz' Zonen, waarvan de prachtige uitvoering voor kippenvel zorgt. Van het nieuwe album speelt de band het erg mooie, melodieuze Drinking With The Gods (Valhalla) – jammer genoeg overigens wel in de Engelstalige uitvoering. Bij de onvermijdelijke Normaal-cover Vulgaris Magistralis gaat het hek al helemaal van de dam. Het helpt daarbij dat driekwart van de zaal al in hogere sferen lijkt. De kelen zijn goed gesmeerd, blijkt wel! De mannen van Heidevolk leveren een uitstekend optreden af, dat ze zeker ook bij de jongere generatie op de kaart zal zetten.

Ik ben op voorhand vooral benieuwd naar het optreden van Moonsorrow, dat muzikaal gezien met afstand de meest interessante band van de dag is. De groep is toegevoegd omdat Finntroll enkele dagen andere verplichtingen heeft. De Finse band rondom de tweeling Ville en Henri Sorvali heeft zijn laatste album tien jaar geleden uitgebracht. Ook live-optredens in Nederland zijn inmiddels een zeldzaamheid: de laatste keer dat Moonsorrow in onze contreien op de planken te bewonderen was, is alweer acht (!) jaar geleden. Tegelijkertijd is de kwaliteit van de muziek van Moonsorrow altijd zeer hoog. De combinatie van black, folk en viking metal wordt verpakt in immersieve soundscapes die vaak groots zijn qua scope en hun rauwe, ongepolijste rand behouden. Helaas komt de band vandaag totaal niet uit de verf. Het enorme gekloot tijdens de soundcheck – met een bijzonder gestresste roadie die geen contact lijkt te krijgen met de geluidstechnicus terwijl niets lijkt te werken - doet al het ergste vrezen. En inderdaad, nadat de band liefst vijfentwintig minuten te laat begint, klinkt het geluid ronduit afgrijselijk. De leadgitarist en toetsenist zijn nauwelijks te horen en de drums klinken als Lars Ulrich ten tijde van St. Anger (2003). De mannen maken er het beste van, maar er is geen beginnen aan. Pas tijdens het afsluitende nummer wordt het geluid enigszins bijgetrokken. Moonsorrow speelt uiteindelijk maar net iets meer dan een half uur in plaats van een uur – en de mannen zullen blij zijn dat de ellende erop zit. Enorm spijtig!

Aan de heren van Korpiklaani is het gelukkig wel toevertrouwd om het vreugdevuur weer aan te wakkeren na deze koude douche. Het folkgezelschap uit Finland maakt vooral furore met de eerste vier langspelers, die in een tijdsbestek van vijf jaar verschijnen. Na Tervaskanto (2007) slaat de groep rondom de van indrukwekkende dreadlocks voorziene frontman Jonne Järvelä echter aan het experimenteren. De muziek wordt melancholischer, gezapiger en saaier, wat resulteert in een reeks matige tot ronduit zwakke albums, met een sporadische positieve uitschieter, zoals Noita (2015). Hoewel ik de band dus enigszins uit het oog ben verloren, is het goed om te merken dat Korpiklaani vanavond vooral van plan is om er een feestje van te maken. Het eerste deel van de set bestaat uit een reeks oudjes, waarvan vooral Hunting Song, Wooden Pints en Happy Little Boozer nog steeds onmiskenbaar veel charme hebben. Het geluid staat gelukkig ditmaal wél goed afgesteld. In het middendeel van de set kiest Korpiklaani voor wat rustigere nummers als Kalmisto en Ämmänhauta, waardoor het zwierige spel van Sami Perttula (accordeon) en Olli Vänskä (viool) goed uit de verf komt. De band houdt het tempo erin en weet de aandacht door het hoge tempo goed vast te houden. Helaas loopt de zaal tegen het eind toch wel wat leeg. De treinperikelen zullen er ongetwijfeld mee te maken hebben. Tijdens de nogal bedenkelijke (maar toepasselijke) Boney M.-cover Gotta Go Home besluit ook ik om de goden niet te verzoeken en richting het treinstation te verkassen. Daardoor mis ik de onvermijdelijke afsluiter Vodka. Maar ook zonder die ode aan het sterke goedje kan de herstart van Heidenfest wat mij betreft als ‘geslaagd’ de boeken in.

Setlist Korpiklaani:
1. Hunting Song
2. Wooden Pints
3. A Man With A Plan
4. Happy Little Boozer
5. Aita
6. Tuli Kokko
7. Kalmisto
8. Ämmänhauta
9. Päät Pois Tai Hirteen
10. Lonkkaluut
11. Ruumiinmultaa
12. Oraakkelit
13. Viima
14. Gotta Go Home (Boney M.-cover)
15. Saunaan
16. Metsämies
17. Vodka