Bij het bespreken van de aankomende avond in de auto zijn we lichtelijk bang dat In Flames veel nieuw materiaal zal gaan spelen en het derhalve een tamme gig belooft te worden. Ietwat sceptisch reizen we vanuit het hoge noorden af naar hartje Nederland, omdat de band met de laatste twee albums Siren's Charm en Battles geen echte hoogvliegers af heeft geleverd en het vijftal uit Zweden aan kracht zou inboeten die avond.

Na een akkefietje met de auto en hulp van de Wegenwacht, komen we aan bij TivoliVredenburg. In de Pandora-zaal passen ongeveer zeshonderdvijftig mensen en bij binnenkomst is direct te zien dat dit een aardig intiem concert gaat worden. Je staat dicht op het compacte podium en de akoestiek is goed, dus we zijn er helemaal klaar voor. Lang hoeven we niet te wachten. Iets na zevenen opent de alternatieve metalband Walkways de avond; een vijftal jong ogende heren dat er duidelijk zin in heeft en een verzameling nummers ten gehore brengt die best aardig in het gehoor liggen. Het is allemaal best alleraardigst en muzikaal zit het prima in elkaar, maar toch bekruipt me het gevoel dat er iets mist.

Aparte bridges in nummers, onnodig veel breakdowns, tempowisselingen op vreemde momenten en zanger Ran Yerushalmi die, ondanks dat hij prima bij stem is, niet helemaal lijkt te passen bij het geluid van de band zelf. Zijn cleane zang is goed, maar zeker bij het grunten mist hij volume en hij boet duidelijk aan kracht in bij de rest van de muziek. Bij het inzetten van de nieuwste single Despair vraagt hij het publiek om mee te zingen met de lyrics van het refrein, waar het publiek redelijk gehoor aan geeft. Na een eerbetoon aan In Flames en een daarbij behorend dankwoord verlaat Walkways het podium, waar we na een half uur ombouwen overgaan tot het hoofdgerecht.

In Flames. Iedereen met een metalhart kent de pioniers van de melodic death metal/Göteborgmetal wel en ook iedereen heeft er wel een mening over. Het concert in TivoliVredenburg is de een-na-laatste in de huidige tour. Iets waar weinig van te merken is, want vanaf het inzetten van My Sweet Shadow ontstaat onder luid gejoel van het publiek de eerste moshpit direct. De heren komen allen erg fris over en het gitaristenduo Björn Gelotte en Niklas Engelin trakteert het publiek op mooie gitaarsalvo's en heerlijke riffs en ook nieuwe bassist Bryce Paul speelt feilloos mee. Na het klappen voor het eerste nummer zet de band gelijk door met Pinball Map afkomstig van het album Clayman. De zaal ruikt al snel naar zweet en overal om ons heen zien we bezwete koppen en klamme bandshirts. De muziek is goed en de zaal staat op zijn kop.

Het ensemble vervolgt met Delight And Angers en Everything's Gone, welke beide goed ontvangen worden door het publiek. Frontman Anders Frìden krijgt de zaal pas echt gek bij het aankondigen van Cloud Connected. Overal meezingende mensen, vuisten en horns in de lucht en een geduw en getrek van jewelste. Dit is een feestje!

Na het spelen van Fear Is The Weakness, Here Until Forever, Like You Better Dead en het recentere Wallflower zoekt Frìdén de interactie op met het publiek en wil hij dat ze 'bananas' gaan bij het volgende nummer. Iets wat hij later in de anekdote maar een vreemd woord vindt, dat 'bananas' en hij er iets anders voor moet verzinnen, al zegt hij het zelf. "So all you motherfuckers have to go... crazy". Dat de zaal daar gehoor aan geeft bij het inzetten van The Mirror's Truth van het gelijknamige album moge duidelijk zijn.

Met Only For The Weak trakteert de band volgens de frontman ons op hun beste nummer en ook tijdens deze track worden luidkeels, al dan niet springend/moshend, vele kelen kapot geschreeuwd. Where The Dead Ships Dwell is de volgende en later in het nummer voert Björn Gelotte de iconische solo weer als vanouds meesterlijk uit. Heerlijk. Aansluitend volgen The Truth, Alias en Paralyzed, waarna het de beurt is aan Colony, een persoonlijk favoriet. Ook mijn stembanden gaan er compleet aan inmiddels, maar het einde van de avond komt (jammer genoeg) in zicht. Het vijftal sluit de avond af met Take This Life en Deliver Us en na dit verzoekt Anders Fridén de zaal te klappen voor nieuwe drummer Tanner Wayne, die na het vertrek van Joe Rickard slechts twee weken de tijd had om meer dan veertig In Flames-songs te leren. Na een ovatie van het publiek en de bandleden voor deze toch indrukwekkende prestatie, sluit de band nu toch écht af met het passende The End.

Ondanks de bedenkingen vooraf, was dit een avond als vanouds en hebben we ons enorm goed vermaakt. Getuige een volledig doordrenkt shirt, zeiknat voorhoofd en een nog lang durende glimlach, was dit een avond om in te lijsten. Ook het nog steeds hebben van spierpijn daags na het concert herinnert aan een mooie avond in TivoliVredenburg.

In Flames We (Still) Trust!

Setlist In Flames:
1. My Sweet Shadow
2. Pinball Map
3. Delight And Angers
4. Everything’s Gone
5. Cloud Connected
6. Fear Is The Weakness
7. Here Until Forever
8. Like You Better Dead
9. Wallflower
10. The Mirror’s Truth
11. Only For The Weak
12. Where The Dead Ships Dwell
13. The Truth
14. Alias
15. Paralyzed
16. Colony
17. Take This Life
18. Deliver Us
19. The End

Setlist Walkways:
1. Blood intro
2. Towards the Light
3. Out
4. Bleed out
5. Despair
6. Thoughts
7. Actions
8. Blood ending