De nog jonge Duitse band Oversense opent de avond met onder andere materiaal van het eerder dit jaar uitgekomen debuut The Storyteller. De stijl van de heren is een combinatie van heavy metal, pop en metalcore. De meeste nummers beginnen met veel bombarie en hebben vervolgens een gevoelig refrein. Hoewel de muziek af en toe rommelig voor de dag komt en met name de tweede stemmen live nog wat werk kunnen gebruiken, lukt het de groep toch de nodige vuisten de lucht in te krijgen en kunnen de mannen rekenen op een bescheiden applaus. Het helpt dat de heren, en in het bijzonder frontman Danny Meyer, zeer sympathiek voor de dag komen met grapjes en de nodige zelfspot. De groep brengt een ode aan hoofdact Doro door All We Are in te zetten en verlaat na een set van ongeveer drie kwartier het podium. Hoewel het spel nog wat rammelt, maakt het enthousiasme veel goed. Op plaat doet de band het vooralsnog beter, bijvoorbeeld met het aardige nummer Last Goodbye.

Doro en haar band staan erom bekend zeer solide shows af te leveren met daarbij een groot hart voor de fans. In Bergen op Zoom bewijzen zij dat die reputatie volkomen terecht is en het er niet toe doet of zij optreden voor een zaal van driehonderd man of op een festival staan met dertigduizend toeschouwers. En dat al decennialang. Met enthousiasme worden de vele nieuwe en oude klassiekers ten gehore gebracht.

Met vuur en passie stormt Doro het podium op na een korte introductie door haar band. Raise Your Fist In The Air luidt het begin in van een energieke set vol onvervalste heavy metal. Samen met Revenge is dit nummer uit 2012 het meest recente werk van de avond. De rest zal traditiegetrouw bestaan uit werk van met name de Warlock-periode.

De band met de fans wordt direct bevestigd. Een enthousiaste groep staat voor het podium en gaat meteen uit zijn plaat. Doro groet en zwaait naar bekenden, er worden handen geschud, high fives gegeven en de vuisten gaan de lucht in. Met enthousiasme wordt er gereageerd op klassiekers als I Rule The Ruins en Burning The Witches. De metal queen bevindt zich vrijwel constant vooraan het podium waar zij oogcontact maakt met haar fans en hen af en toe de kans gunt een refrein door de microfoon te brullen. Tussen de nummers door vertelt ze in een rap tempo, dat soms bijna niet te verstaan is, een anekdote over een nummer, de tour of haar band. Aan de ene kant is het routine, aan de andere kant komen de verhalen en bedankjes oprecht over. Dat laatste wordt bevestigd door het grotendeels in de prullenmand verdwijnen van de vooropgestelde setlist en het inwilligen van verzoeken vanuit het publiek. Zo passeert er een nummer (Out Of Control) voor fan Paul, die speciaal uit Engeland is gekomen.

Natuurlijk mogen de verplichte ballads (Für Immer) en drumsolo (tijdens Earthshaker Rock) niet ontbreken tijdens een klassieke metalshow als deze. Na het drumspektakel volgt de Wackenhymne We Are The Metalheads en is er op verzoek van het publiek True As Steel om daarna te vervolgen met een spectaculaire cover van Judas Priests Breaking The Law. Een langgerekte versie van All We Are lijkt het einde van de show in te luiden, maar Doro en haar band weten niet van ophouden. Nog enkele malen zal het ‘one more song’ klinken met onder meer Hellbound en East Meets West. Wanneer het er dan echt opzit, kan het publiek tevreden naar huis na het zien van een energieke metalshow. Echter niet voordat Doro en de band uitvoerig afscheid hebben genomen van de voorste rijen fans.

Met dank aan Gerard van G-Visions.nl voor de foto's.