Blinded by me, you can't see a thing Just call my name, `cause I'll hear you scream
Zo'n klassieker als hierboven zal niet snel meer geschreven worden. Zelfs niet door dezelfde schrijvers. En hoewel vele andere bands hebben geprobeerd de genialiteit van dit nummer te evenaren zullen we waarschijnlijk nooit meer zo'n diamantje langs horen komen. Toch doe je als band iets niet goed als een cover van bovenstaand nummer het beste is wat je te bieden hebt, zelfs na drie albums.
De enige faam die het Duitse Burden Of Grief heeft behaald hebben ze te danken aan Master Of Puppets. De rest van de songs op het album waarop dat nummer stond klonken best aardig, maar kon de competitie niet aan met de overvloed aan genregenoten. Op het derde album "Fields Of Salvation" zijn wel wat vernieuwende geluiden te horen zoals akoustische stukken en wat meer trage, doomy riffs, maar het is wederom herhaling wat de klok slaat. De zang is een hees en irritant krijsen die me snel op de zenuwen werkt. Veertig minuten van deze Melodieuze Death/Black kan mij niet bekoren, daarvoor is toch echt wat meer inzet nodig. Misschien eens een andere wietsoort proberen?
Tacklist:
1. Desaster And Decay
2. Dead Soul Decline
3. The Nightmare Within
4. Engaged With Destiny
5. Fields Of Salvation (instrumental)
6. Slowly Pass Out
7. Yearning For Salvation
8. The Silent Killing
9. Don't Fear The Creeper
