Na het wat teleurstellende cover-album "Tribute to the Devil's Music", is er nu in de vorm van "Rebirth: Metamorphosing Into Godhood" eindelijk de langverwachte opvolger van "Those Who Have Risen" (1998). Tony Laureano stapte al een tijdje geleden op, en het was derhalve te verwachten dat de band er qua drums iets op achteruit ging (al heb ik niks tegen op 'nieuweling' Kyle Severn), maar kennelijk vond bandleider en satanisch opperhoofd Vincent Crowley dat dit nog niet genoeg verandering voor Acheron omvatte, aangezien de band de keyboards afgezworen heeft en weer als drie-eenheid door het leven gaat. Back to the roots, als het ware, maar dan met de verzamelde kennis en ervaring van zestien jaar Acheron als leidraad.

En wat levert die ervaring Acheron op? De band perfectioneert langzaam maar zeker z'n compositionele vaardigheden, en deze benijdenswaardige ontwikkeling heeft door "Rebirth" eindelijk kans z'n vruchten af te werpen. Het materiaal van het nieuwe album komt uitermate geraffineerd over. De kenmerkende old school sound is echter duidelijk aanwezig. Door het ontbreken van synths komt deze plaat zelfs wat ouderwetser over dan de vorige wapenfeiten van de band. "Rebirth" is robuust, krachtig en uitermate antichristelijk, zoals we van Crowley en consorten gewend zijn.

Na een angstaanjagende intro is "Church of One" een uitstekend openingsnummer. Het is een typisch Acheron-nummer met karakteristieke solo's en enkele toffe versnellingen. Zo'n nummer doet me verlangen naar de scene van de late jaren '80 en vroege jaren '90, toen nog niet alles draaide om brutaliteit en door de bomen het bos nog te zien was. Gelukkig zijn er nog bands als Acheron, waar ik naar kan luisteren als ik al die brute Suffocation-klonen weer eens zat ben. De rest van het album voltrekt zich vrij consistent ten opzichte van dit eerste nummer: robuuste mid-tempo death metal nummer met herkenbare vocalen, sterke refreinen en een gemiddelde speelduur van ruim over de zes minuten. Met name "Xomaly" (was al te horen op de gelijknamige EP die in 2002 verscheen), "The Kindred" en "Golgotha's Truth" vallen op vanwege kwalitatieve hoogstand. Eigenlijk staat er geen zwak nummer op het album, met uitzondering van afsluiter "The 9th Gate", een irritante toon van negen minuten. Ik heb hem helemaal afgeluisterd, maar aangezien zich geen mystieke poort naar een of ander 'arcane realm' in m'n woonkamer opende, heb ik m'n cd-speler te kennen gegeven de betreffende track in de toekomst te boycotten.

Gave nieuwe plaat van een band die in tijden van death metal overkill z'n hoofd boven water houdt, en daarom een speciaal plekje in de death metal hall of fame verdient.

Tracklist:
1. Chaos Invocation (intro)
2. Church of One
3. Xomaly
4. Bow Before Me
5. The Kindred
6. A Long Time Ago (intro)
7. Golgotha's Truth
8. Betrayed (A Broken Pact)
9. The 9th Gate