Het gezelschap heeft dan ook hard gewerkt om dit voor elkaar te krijgen, en breng met Vengeance Falls alweer het zesde album in tien jaar tijd. En zoals je gewend bent van Trivium klinkt deze plaat ook weer anders dan zijn voorgangers. Zo hebben de deathmetal en metalcore invloeden ditmaal plaatsgemaakt voor een modern thrash geluid waarbij de nadruk ligt op de cleane zang van Matt Heafy. Verwacht dus geen album dat in het verlengde ligt van Shogun of In Waves.
Eerste single en albumopener Brave This Storm geeft dan ook gelijk een goed beeld van de plaat. Gewoon strakke metal, waarbij er lekker op tempo gespeeld wordt, zonder daarbij van koers af te wijken. De typerende screams komen terug in een bijrol en tegen het einde aan wordt er nog een kleine solo toegevoegd. Deze structuur houdt de band dan ook bijna het gehele album vast, het materiaal voelt daardoor vaak wel erg eenzijdig aan.
Het zijn nummers als Strife en No Way To Heal die de plaat tot een een hoger niveau tillen. Vooral eerstgenoemde weet met een subliem intro en catchy refrein telkens weer te overtuigen. Dit kan zo maar eens een vaste waarde worden in de setlist, en best tot een waardige klassieker uitgroeien. Hetzelfde geldt voor No Way To Heal die meer refereert naar het eerdere materiaal van de groep. Er staan dan ook geen slechte tracks op Vengeance Falls, maar wel te weinig die echt weten te overtuigen.
Zo is er niets mis met songs als To Believe en Incineration: The Broken World, maar lijken ze volledig inwisselbaar en missen ze een eigen gezicht. Dat veel nummers niet weten te excelleren is dan ook een beetje de verdienste van Matt Heafy. De man is muzikaal zeer technisch en beschikt over een fijne stem, maar hij weet niet constant je aandacht vast te houden met zijn cleane zang. Het is dan ook een welkome afwisseling als er geschreeuwd wordt, en gelukkig word je op afsluiter Wake (The End Is Nigh) daar nog eventjes op getrakteerd.
Het door David Draiman (Distubed) geproduceerde Vengeance Falls weet dan niet helemaal te overtuigen. Vermakelijk is het zeker wel. Maar met iets meer variatie en hoogtepunten was dit zeker een beter album geworden. Gelukkig hoef je de band niet af te schrijven als je deze plaat niets vindt, want de volgende zal waarschijnlijk weer een hele andere koers aanhouden. Maar van een band die verklaart drie metalgenres meester te zijn,mag je wel iets meer vuurwerk verwachten.
Tracklist:
1. Brave This Storm
2. Vengeance Falls
3. Strife
4. No Way To Heal
5. To Believe
6. At The End Of This War
7. Through Blood And Dirt And Bone
8. Villainy Thrives
9. Incineration: The Broken World
10. Wake (The End Of Nigh)
11. No Hope For The Human Race (Bonustrack)
12. As I Am Exploding (Bonustrack)
13. Skulls...We Are 138 (Bonustrack)
.jpg){kind=small}
