Ik heb "Iconoclast" de afgelopen dagen een aantal keer gedraaid, en het resultaat is dat ik de cd zonder twijfel op mijn lijst van nog aan te schaffen titels heb geplaatst. De cd biedt namelijk ruim vijfenzestig minuten aan dromerige, sfeervolle dark metal die wat doet denken aan Moonspell ten tijde van "Wolfheart" en vooral "Irreligious", twee albums die mij erg aanspreken en de weg naar mijn cd-speler nog steeds gemakkelijk weten te vinden. Maar Poema Arcanvs is zeker geen Moonspell-kloon; de band heeft wel degelijk een eigen geluid. In de eerste plaats steekt Poema af en toe aardig agressief van wal, en krijgen we naast grunts ook krijsvocalen voor de kiezen. Het geluid is lekker vol, en de muziek zit dichtgemetseld met zware gitaarpartijen en sfeervolle synths.
Zeer aardig is de warme, gothische zang van Claudio Carrasco. Hij doet bij vlagen denken aan Fernando Ribeiro van Moonspell, maar heeft ook wel wat weg van Jyri Aarniva van de band Divercia (qua stemgeluid, niet bereik, wat bij Aarniva nogal beperkt is). Nu ik die band toch onder aandacht breng, ook tussen Divercia en Poema Arcanvs onderscheid ik muzikale parallellen.
Het moge duidelijk zijn: Poema Arcanvs maakt lekkere dark metal die door de uitstekende productie lekker krachtig, vol en rijk uit de verf komt. Klein probleem is dat de nummers op een gegeven moment een beetje op elkaar gaan lijken; wat dat betreft is de speelduur wellicht tien minuten te lang. Indien je echter bereid bent deze kleine inschatfout door de vingers te zien, dan heb je aan "Iconoclast" een heerlijk melancholisch getint sfeer-album dat zo rond elf/twaalf z'n volle effect bereikt.
Luistertips: "The Crawling Mirrors", "Iconoclast" en "And Thou Shalt Obey".
Tracklist:
1. Walls?
2. The Crawling Mirrors
3. Elegia
4. Chaman
5. Elixir
6. Iconoclast
7. She Burns Us
8. Rite
9. Distances
10. Impressions
11. Desintegracion
12. Burnt
13. And Thou Shalt Obey
.jpg){kind=small}
