Hoewel Varg Vikernes er tegenwoordig bij loopt als een verdwaasde viking met een stylingprobleem, weet hij ondanks zijn langdurige detentie nog altijd hoe pure black metal gespeeld dient te worden. Belus mocht er immers wezen en bevatte zelfs een aantal ijzersterke songs dat aan het beste werk uit Vargs geschiedenis deed denken. Kennelijk is de inspiratie die hij opbouwde in het gevang nog lang niet op, want een jaar later ligt Fallen alweer in de schappen.

Wat je ook van Vikernes vindt, hij weet opnieuw de juiste snaar te raken. Hoewel Fallen over de gehele linie wat minder memorabel uitvalt dan z'n voorganger, is het opnieuw een sterk gecomponeerd en eerlijk black metalalbum geworden. Als altijd is daar het fundament van een paar functionele ritmes en gure gitaarriffs met daar bovenop het giftige zangwerk van de meester zelf. Het is zuiver minimalisme, maar wel erg aantrekkelijk in elkaar gezet en gespeeld met het jeugdige enthousiasme van de klassieke albums. Laten we eerlijk zijn, een goede muzikant is Varg nooit geweest en hij zal het ook nooit worden. Hij is echter wel een uitstekend componist die precies op de hoogte is van zijn eigen beperkingen. Nooit doet de Noor meer dan nodig is en dat is eigenlijk wel prima.

Valen en Vanvidd maken wat mij betreft het meest duidelijk wat Varg wil zeggen met zijn muziek. Het is een tocht door de krochten van een geplaagde ziel die op haast desperate wijze op zoek is naar harmonie met natuur en de bodem waarop hij leeft. Die wanhoop is terug te horen in het krijsende stemgeluid, maar ook in de melancholieke melodielijnen die spaarzaam worden ingezet. Minder te spreken ben ik over de toevoeging van zoetig en helder zangwerk, waardoor een song als Jeg Faller als geheel niet overtuigend overkomt.

Aan de ene kant is er die simplistische en primitieve lelijkheid, maar aan de andere kant bezingt Burzum met een aan waazin grenzende plechtigheid het lot, de natuur en de tragiek van het menselijk leven. Die combinatie van factoren maakt Fallen speciaal en tegelijkertijd bijzonder vermakelijk. Het is niet zozeer het muzikale avontuur dat hier de hoofdrol speelt, maar eerder die drang om tekstuele tegenstellingen en functionele muzikale combinaties in een gitzwarte graal te gieten en die vervolgens boven de hoofden van luisteraars leeg te gieten.

Zoals gezegd, Fallen mist misschien de impact van de voorganger, maar doet qua songmateriaal en thematiek niet onder voor die plaat. Hier spreekt een mens dat verscheurd is door minachting en een zwaar verleden, maar ver weg gloort toch de hoop in die combinatie van ruwe eenvoud en uitgeklede bombast. Laten we hopen dat deze geplaagde ziel nog even zoet is met zijn zoektocht, zodat we nog langdurig kunnen genieten van zijn gure kunst.

Tracklist:
1. Fra Verdenstreet
2. Jeg Faller
3. Valen
4. Vanvidd
5. Enhver Til Sitt
6. Budstikken
7. Til Hel Og Tilbake Igjen