Na de release van "The Prophet Of Evil" (eind 2001) werd het in verscheidene interviews al kenbaar gemaakt: op het volgende album zullen de Powermetal-elementen aanzienlijk verminderen. Nostradameus wilde van het Helloweenkloon-etiket af, en zou zich meer op Heavy Metal orienteren. Vlak na de tour met Edguy dook het vijftal dan ook de studio in, om samen met Fredrik Nordstrom de nieuwe nummers uit te werken.

Onder het motto "No intro. No concept. No ballads. No bullshit. Just Metal!" kwam begin januari "The Third Prophecy" uit. De band heeft niets teveel gezegd, vrolijke Powermetal sing-a-longs ala Freedom Call zijn in geen velden of wegen te bekennen. Het nieuwe materiaal is net zo stevig, rauw en hard als Duits pleepapier. Opener "Far Too Strong" gaat nog redelijk ingetogen van start met een typisch Maiden-achtig zanglijntje tijdens het refrein, vanaf track 2 is het knallen geblazen. De furieuze riffs wisselen elkaar in hoge snelheid af, de backing vocals zijn ook lekker agressief en de zanger zingt de ballen uit zijn broek. Dat is tevens zijn zwakste punt, want zijn rauwe stemexplosies kunnen af en toe knap irritant zijn. Vooral op "Revenge Is Mine" is dit merkbaar.

Ahfijn, we waren gebleven bij track 3. "Those Things You Did" kent een refrein dat op het eerste gezicht niet erg lekker in het gehoor ligt maar na twee of drie keer luisteren hoor je het donkere randje dat erin verwerkt zit. Ook de schelle uitspatting van zanger Freddy Persson aan het einde van het tweede couplet klinkt erg lekker. "1986" en "In Harmony" horen zeker bij de betere nummers van het album en het is merkbaar dat Nostradameus nog steeds een beetje naar een eigen stijl zoekt, iets wat veel beter lukt dan op de voorgaande albums. "HMS Ulysses" is het enige nummer wat terug doet denken aan de oude stijl die de band speelde. De rest van de songs zijn prima Heavy Metalsongs, maar net niet pakkend genoeg om echt te kunnen boeien. Het instrumentale nummer "Towards The Sleep (Stalingrad)" kondigt alweer het einde van het reguliere album aan. De eerste oplage bevat nog een van veel te veel onverstaanbaar (Zweeds?) commentaar voorziene liveversie van "One For All, All For One".

Hieruit moet ik concluderen dat Nostradameus goed op weg is naar een eigen gezicht, maar dat de songs nog wel wat catchier mogen. Dat is samen met het reeds eerder genoemde minpuntje van de zanger het enige wat ik op dit album aan te merken heb. Als ze op de volgende cd hier rekening mee houden, dan word dat wat mij betreft een kraker. Tot die tijd mogen ze het doen met 78 punten.