Groot is dan ook mijn deceptie als Ob(Servant) uiteindelijk zijn langverwachte entree uitgalmt. Mij nog steeds zalig wentelend in de zware klanken van de voorganger, schrik ik mij bijna een hoedje, als het betrekkelijk iele titelnummer de opening verzorgt. Een nerveuze, technische shuttlerun die begeleiding krijgt van een duimendik aanwezige ratel-snare en heerschap Peppiatt, die na elke bocht de toonhoogte en stemconditie omgooit. De gewichtige sound en technische beheersing zijn weer geschiedenis. Hallo overkill-progressie.
Met Ob(Servant) keert Psycroptic weer overduidelijk terug naar de onstuimige tijden van de twee eerste albums en schroeft men de technische druk nog eens goed op. Hoewel de riffs nog redelijk in het verlengde van die op Symbols Of Failure liggen, is er meer, veel meer ruimte voor diverse muzikale loopings, kurkentrekkers, pauzes en lanceringen. Een duidelijke(re) muzikale stempel.
Voor het stemgebruik van de frontman geldt eigenlijk hetzelfde. Grunten doet hij nog maar in beperkte mate, schreeuwen, krijsen, brullen en gillen worden op het nieuwe album grotendeels de bouwstenen voor zijn vocale bijdrage. Tijdens het nog overwegend lompe A Calculated Effort kan ik mijn hart nog ophalen, de rest van de nummers moet het helaas met minder stellen.
Voor de fans van het eerste uur is Ob(Servant) wellicht juist een verademing, daar de band weer overduidelijk op het beginformule stoelt. Ook de skills zijn wederom in orde. Een band als Psycroptic kan zich zo`n album in wezen best permitteren, ware het niet dat de distantiering van deathmetal in het voordeel van progressie steeds groter wordt. Een zet die van mij best begrip, maar geen goedkeuring kan genieten.
Tracklist:
1. Ob(Servant)
2. A Calculated Effort
3. Slaves Of Nil
4. The Shifting Equilibrium
5. Removing The Common Bond
6. A Horde In Devolution
7. Blood Stained Lineage
8. The Immortal Army Of One
9. Initiate
.jpg){kind=small}
.jpg){kind=small}
