Begin jaren 90 was Body Count controversieel. Zoals ze het zelf al zeiden, wat zijn dat voor zwarten die rockmuziek maken? Ze wisten wel de smeris van Los Angeles zo ver te krijgen dat die gingen protesteren bij hun platenbaas, die vervolgens het nummer Cop Killer van de cd afhaalde. Body Count was destijds vrij uniek, en met vaak hilarische teksten wisten ze toch wat maatschappelijke problemen aan de kaak te stellen, zoals racisme en drugsgebruik. De band moest het vooral hebben van de teksten, want de muziek was niets bijzonders, maar ragde er toch best lekker op los. Het titelloze debuut werd gevolgd door een volwassener Born Dead, wat onterecht neergesabeld werd. Album nummer drie, Violent Demise: The Last Days werd weer beter ontvangen, maar toch zal Body Count altijd herinnerd worden om het debuutalbum. En ondergetekende moet bekennen dat Body Count toch tot een van de guilty pleasures behoort.

Bijna tien jaar na Violent Demise komt rapper Ice-T, want daar draait Body Count eigenlijk om, met een vierde album. Zestig procent van de muzikanten van het debuutalbum is inmiddels overleden, en is dus alleen de kern van Ice-T en gitarist Ernie C nog over. Zij waren in het verleden toch al de drijvende kracht achter de band, dus op Murder 4 Hire is de vibe nog wel redelijk hetzelfde. Echter, zo heel overtuigend en gemeen klinken de teksten niet meer. Vroeger had de band nog wat shock-value, nu is dat ver te zoeken. De aangesneden themas zijn niet echt iets waar de gemiddelde Europeaan zich mee zal kunnen identificeren, maar dat wordt in het nummer You Don't Know Me (Pain) er ook nog eens ingewreven. En pas op de tweede helft van het album begint het redelijk lekker te lopen, met het uptempo titelnummer, en de lekker groovende Down in the Bayou. Maar dat zijn dan wel de hoogtepuntjes van het album, samen met het instrumentale Mr. C's Theme, want de rest valt tegen.

Ik mag overigens hopen dat de promo die ik beluister nog niet gemastered is, want de productie is ver onder de maat. De gitaren staan zacht in de mix, de drums klinken alsof ze 10 meter verderop zijn opgenomen, nieuwe bassist Vincent Price is niet echt opvallend, en de riffs klinken alsof ze zo van de vorige platen gelicht zijn. Toch laat Ernie C. horen dat hij nog wel lekkere solo's in elkaar weet te zetten, die dan ineens wel meer op de voorgrond te horen zijn. Maar waar is het foutgegaan met de productie? Op het vorige album was het geluid nog redelijk vet, nu dus totaal niet. Dit klinkt soms meer als een demo.

Veelal matige songs + crappy productie = erg matige cd.
Maar goed, Body Count moest het toch altijd al hebben van de "gaaf!"-factor, niet van de geweldig complexe muziek en geniale muzikanten.

Tracklist:
1. Invincible Gangsta
2. The End Game
3. You Don't Know Me (Pain)
4. The Passion of Christ
5. In My Head
6. D Rocs (RIP)
7. Murder 4 Hire
8. Down in the Bayou
9. Dirty Bombs
10. Lies
11. Relationships
12. Mr. C's Theme