Het jaar 2005 is wederom het jaar van oorlog. Medogenloos, bloederig en hard. Iets wat voor u, geletterde lezer, al lang geen nieuws meer lijkt te zijn. In Irak gaan er nog dagelijks auto's de lucht in, tientallen mensen op brokstukken in de hersenen trakterend. Met de komst van de nieuwe Palestijnste leider Abbas vliegen de kogels nog altijd in regenformatie over en weer op de Westenlijke Jordaanoever en Burger King bindt de strijd aan met de Mac daar de Big King procentueel gezien meer vlees bevat dan de Big Mac. Maar buiten dat is het momenteel ook oorlog in uw schijvendraaier, waar de nieuwe plaat van Exmortem aan haar onversperbare strooptocht is begonnen.

Indien de bovenstaande uitspraak op u van toepassing is kunt u dit venster sluiten en is er niets meer wat een wervelende deathmetalervaring in de weg staat (wel even de stoppen checken nog!). Maar indien u behoedzaam op uw kruin krabt, aan uw (kale of beboste) kin plukt of op uw lip kauwt, trek een sprint richting plee, stop uw kopf onder de koude, razende waterstraal die de pot bevochtigt nadat u druk op het touwtje of knopje hebt uitgeoefend, en kom vervolgens als de sodemieter terug op uw kruk. Bril gepoetst ook? There we go...

Dat Exmortem inmiddels een nieuwe plaat uit heeft hebt u dus waarschijnlijk al begrepen. Dat deze plaat "Nihilistic Contentment" heet zou u waarschijnlijk ook nog zelf kunnen uitvinden. Maar dat "Nihilistic Contentment" en vernielzuchtig stuk herrie is die uw hersenen de polka laat dansen is nu aan mij om u te verhalen.
Ik heb u daarom niet voor niets een pleese douche-ervaring laten ondergaan. Niet om de spot met een arme ziel te drijven, want dat u eens een schijfje mist... tja, dat kan gebeuren. Maar toen u daar, gehurkt of geknield voor de pleepot zat met uwe kopf in een razende, ijskoude stroming van rioolvulser gedoopt, heeft u alvast een klein voorproefje van wat de nieuwe Exmortem met u doet, mogen ervaren.
Dreigend, razend en verpletterend passeren de 10 nummers van de kersverse schijf. Exmortem is terug, sterker dan ooit en dat zullen we weten ook. Want ook de Exmortem-combats beseffen maar al te goed dat het bij lange na niet meevalt om je staande te houden tussen het deathmetalanbod van vandaag. En daarom slaan ze zich retehard een weg opwards. Geen middenwegen, geen genade, geen rust totdat alles tot puin is gemalen, gedurende de 33 minuten zijn alle snaren strak gespannen, de drums leveren topprestaties en vocalist Simon brult, gelijk aan een gewonde leeuw, vervaarlijk in het rond. Met het eerste nummer "Flesh Havoc" is de toon dan ook direct gezet.

Exmortem is met "Nihilistic Contentment" compromislozer dan ooit. Met zekerheid kan ik stellen dat dit album een heuse mijlpaal is voor de vechtlustige Denen. Eerder heeft de band ons al vrij aardige deathmetal weten te verschaffen en hoewel het allemaal met zorg en toewijding was gepresenteerd, miste Exmortem altijd net dat pieklein beetje meer om tot de deathmetalse elite te kunnen rijzen.
Als u het mij vraagt doet Exmortem met "Nihilistic Contentment" een aardige greep naar de troon en mag de band zich op z`n minst schaamteloos tussen de Scandinavische deathmetalgrootheden scharen. "Nihilistic Contentment" bevat namelijk naast een overkill aan brute noten ook een noemenswardige sfeer. Sfeer die je niet goed thuis kan brengen omdat de aspecten ervan haast niet vangbaar zijn, echter wel duidelijk voelbaar. Het is een sfeer vol dreiging, agressie en misgenoegen. Bewust nauwelijks waarneembaar doch duidelijk aanwezig, en zonder dat u het in de gaten hebt gaat uw hart sneller pompen, wordt uw zicht waziger en proeft u de koperen smaak van bloed op uw lippen.

Dus bespaar uzelf maar nog een rondje pleebaden. U weet de platenboer geheid te vinden.

Tracklist:
1. Flesh Havoc
2. Bitter Disciplin
3. The Human Rape Symphony
4. Black Walls Of Misery
5. Division Of Genocide Pleasure
6. Swamp Of Decadence
7. Symbols Of Inhumanity
8. Fix Of Negativity
9. Graveside Mourning Ritual
10. Paraside Paradise