In de mondiale aandachtseconomie, waarin de aandacht van de consument is verworden tot een schaars goed, is een eigen, onderscheidend kenmerk van cruciaal belang voor bands om op te vallen. In de slechtste gevallen ontaarden groepen in platte gimmicks of in pretentieuze genreaanduidingen, die vaak meer innovatie doen vermoeden dan ze daadwerkelijk bevatten. Maar soms onderscheiden groepen zich door een thematische invalshoek die zowel origineel als authentiek is. De Franse post-blackmetalgroep The Great Old Ones is een mooi voorbeeld binnen deze categorie. Zoals de literair geschoolde lezers onder u al vermoedden, put de band uit Bourdeaux qua inspiratie vrijwel volledig uit het oeuvre van de Amerikaanse fantasy- en horrorschrijver H.P. Lovecraft.
Na voorganger Cosmicism (2019) is het een tijd stil geweest, maar met Kadath is het gezelschap na zes jaar dan eindelijk toe aan zijn vijfde album. Uiteraard vormt H.P. Lovecraft weer de literaire inspiratiebron. Het album is een adaptatie van diens novelle The Dream-Quest Of Unknown Kadath uit 1927 en verhaalt over de zoektocht naar een droomstad. Zes jaar is echter een lange tijd om van de radar te verdwijnen. Is The Great Old Ones nog steeds relevant? Of is de groep inmiddels opgeslokt door de vele eveneens ambitieuze en intellectueel onderlegde genregenoten? Zo vissen alleen al in Frankrijk groepen als Decline Of The I, Regarde Les Hommes Tomber en Celeste min of meer in hetzelfde vaarwater.
Gelukkig heeft The Great Old Ones niets aan relevantie ingeboet. Wat heet – de mannen hebben meer dan ooit aandacht besteed aan verfijnde, vloeiende composities. Waar de muziek van de band op de oudere releases nog wel eens wat onsamenhangend wil overkomen, valt er in muzikaal opzicht geen speld te krijgen tussen nummers als Me, The Dreamer en Those From Ulthar. Sludge-achtig hakwerk, spookachtige gitaareffecten (die in de verte aan Blut Aus Nort refereren), woeste headbangpassages, melancholisch, akoestisch gepluk en sporadische, melodieuze riffs die als muzikale peertjes in de duisternis dienen: het vloeit allemaal even naadloos in elkaar over. Daardoor blijven deze nummers ondanks hun lengte (gemiddeld zo’n tien minuten) moeiteloos boeien.
Het energieke Under The Sign Of Koth neigt meest naar traditionele black metal en bevat een onverwoestbaar ritme, dat nekken doet kraken. De track beweegt zich gaandeweg naar avontuurlijker wateren middels expressieve drumroffels, een jazzy basgitaarloopje op de achtergrond en een met veel gevoel gespeelde solo, om weer bij zijn vuige beginpunt te eindigen. In het wat kortere In The Mouth Of Madness, dat als single zou kunnen dienen, is iets meer ruimte voor melodie. Door het fijne leadgitaarwerk en het krachtige refrein is het nummer directer en geeft het meer houvast ten opzichte van de langere en gelaagdere composities, ahhsdie het merendeel van de plaat vormen.
Het contrast met Leng – het langste nummer op het album – is groot. Wat een tour de force is dit! De band trekt alles uit de kast, van uitwaaierende, Enslaved-achtige psychedelische solo’s tot stuwende, beklemmende post-metalriffs. Aan het einde grijpt de groep terug op het muzikale leidmotief van het begin, aangevuld met omineus aanzwellende synths ter ondersteuning. Op een enkel spoken-wordgedeelte na is het nummer bovendien volledig instrumentaal. Ik heb geen idee wat de Franse uitdrukking ervoor is, maar in het plat Nederlands zeggen we dan: “Dat is ballen hebben!”
Kadath is een ijzersterk album, dat tot het beste materiaal van The Great Old Ones tot nu toe behoort. Een absolute aanrader voor eenieder die zijn portie black metal het liefst vol ideeën en creativiteit hoort.
Tracklist:
1. Me, The Dreamer
2. Those From Ulthar
3. In The Mouth Of Madness
4. Under The Sign Of Koth
5. The Gathering
6. Leng
7. Astral Void (End Of The Dream)
