Watain is onmiskenbaar een gerenommeerde band in de hedendaagse blackmetalscene, maar problematisch gedrag uit het verleden zet de heren ook steeds weer in een kwaad daglicht. Na het verschijnen van Trident Wolf Eclipse in 2018 werd live-gitarist Davide Totaro, alias Set Teitan (ex-Dissection), uit de band gezet vanwege ongepast gedrag. De teksten op die plaat waren voor enkele sites een reden om geen review te schrijven, maar een statement tegen Watain te plaatsen.
De band heeft de overstap gemaakt van Century Media naar Nuclear Blast. Dat alleen al zegt genoeg. Watain is de vaandeldrager van een briljante stijl die voortbouwt op kernwaarden en tradities uit de roemruchte jaren negentig. Soms zijn er nummers waarin de eerste noot meteen goed klikt en de nieuwsgierigheid wordt aangewakkerd. Dat kenmerkt The Howling, de eerste single, die doet denken aan de klassiekers Casus Luciferi (2003) en Lawless Darkness (2010). De combinatie van orthodoxe Zweedse black en Noorse melodieuze riffs vormt nog steeds de basis en natuurlijk gaat dan de vergelijking met Dissection op. Bij vlagen hoor je ook stijlkenmerken van bijvoorbeeld Bathory, Emperor en Mayhem terug.
De nieuwe plaat is live opgenomen in de nieuwe Necromorbus Studio van Tore Stjerna, gevestigd in een oude baptisenkerk op het Zweedse platteland. Dit is het eerste album dat is opgenomen in de volledige bezetting, zoals Watain op het podium staat. Emil Forcas (Degial) zit dus achter de drumkit en niet drummer Håkan Jonsson. Hij speelt sinds 2015 niet meer live en werkte alleen als songwriter mee. De baspartijen zijn door Alvaro Lillo ingespeeld en niet door frontman Erik Danielsson. Gitarist Pelle Forsberg wordt bijgestaan door Hampus Eriksson (Degial). Het resultaat is verbluffend. De brute agressie die we van de heren gewend zijn, gaat gepaard met funky duels tussen gitaar en bas, terwijl de sfeer nergens het duistere karakter verliest. Watain is in topvorm.
The Agony & Ecstasy Of Watain borduurt voort op Trident Wolf Eclipse. De openingsriff bouwt op naar een sonische knal, net als in Nuclear Alchemy op de voorganger. Het verschil is dat je ditmaal vanaf de eerste klanken gevangen zit in de muzikale achtbaan Ecstasies In Night Eternal en je een huiveringwekkende rit naar de poorten van de hel tegemoet gaat. Er is echter ook ruimte voor de gematigde stijl die het controversiële album The Wild Hunt (2013) kenmerkt. De tweede single Serimosa en ook de derde single We Remain, met gastvocalen van de Nederlandse zangeres Farida Lemouchi (Molassess, ex-The Devil’s Blood) en gastsolo van Gottfrid Åhman (ex-Watain live), doen zeker niet onder voor de snellere tracks, mede doordat deze nummers steeds dat duistere, sinistere randje blijven behouden.
Toegankelijk zou ik het album niet willen noemen, maar The Agony & Ecstasy Of Watain is een plaat die, ondanks de muzikale complexiteit, meteen prettig in het gehoor ligt. Natuurlijk draagt de uitstekende sound daar ook aan bij. Iedere track zit goed in elkaar en straalt perfectie uit. Tegelijkertijd klinkt het geheel organisch. Wat de plaat eveneens sterk maakt, is de volgorde van de tracks. De wervelende razernij in Leper’s Grace maakt meer indruk doordat Black Cunt een midtempo-nummer is. Not Sun Nor Man Nor God is een instrumentale inleiding naar wat het volgende spervuur lijkt te zijn, maar schijn bedriegt. Met ruim zeven minuten is Before The Cataclysm bijzonder gevarieerd en zeker geen snelheidsduivel. Ondanks het uitgesponnen karakter blijkt het tevens een heuse oorwurm te zijn. Een sterk staaltje songwriting. Zonder ook maar een moment te verzwakken, keert de ijzige kou terug met Funeral Winter, een traditioneel klinkende snelheidsduivel en eindigt de plaat sterk met het galopperende Septentrion.
The Agony And Ecstasy Of Watain zou weleens hoog kunnen scoren in de jaarlijstjes. De volledige discografie lijkt gebundeld te zijn in de nieuwe nummers en ieder subtiel, goddeloos detail komt beter uit de verf dan ooit. Watain heeft een meesterwerk afgeleverd.
Tracklist:
1. Ecstasies In Night Infinite
2. The Howling
3. Serimosa
4. Black Cunt
5. Leper's Grace
6. Not Sun Nor Man Nor God
7. Before The Cataclysm
8. We Remain
9. Funeral Winter
10. Septentrion
