Nuance is niet een term die in het woordenboek van de Finse blackmetal-/punkband Impaled Nazarene voorkomt. De formatie rondom de kale frontman Mika Luttinen (Slutti666) kenmerkt zich al sinds de oprichting in 1990 door zijn nogal simplistische, maar aanstekelijke proletengebeuk. Korte, felle tracks die er lekker op los schuren, meestal voorzien van platte en op zijn zachtst gezegd ongenuanceerde teksten. De beste albums van de Finnen brengen een zekere ‘schwung’ met zich mee. Zo zorgen de smeuïge black-‘n-roll-riffs op Absence Of War Does Not Mean Peace (2001), All That You Fear (2003) en Pro Patria Finlandia (2006) voor een fijne groove.

Zeven jaar heeft Impaled Nazarene nodig gehad om na het aardige, maar zeker niet onvergetelijke Vigorous And Liberating Death (2014) met nieuw materiaal op de proppen te komen. Na enkele luisterbeurten vraag ik me af wat de heren in de tussentijd hebben gedaan, want Eight Headed Serpent loopt nu niet bepaald over van de inspiratie. Met een speelduur van net een half uur knalt de band er dertien nummers doorheen die stuk voor stuk volgens hetzelfde stramien zijn opgebouwd: simplistische blackmetalriffs, non-stop gebeuk en af en toe - helaas veel te weinig - een lekker snedig punkritme.

Nu zijn de vorige albums natuurlijk ook al niet veel meer dan op zilver geperste middelvingers, die vanuit tekstueel oogpunt nogal discutabel en smakeloos zijn, maar vanuit muzikaal oogpunt komt Impaled Nazarene in ieder geval nog lekker vuig uit de hoek. Het niveau op Eight Headed Serpent valt me echter absoluut niet mee. De openingstrack Goat Of Mendes, dat met een puberaal intro uit een of andere obscure, derderangs horrorfilm begint (“look, look, oral sex demon”), is tekenend voor het niveau van de plaat. Korte, uitermate simplistische tracks als Octagon Order, Human Cesspool en Mutilation Of The Nazarene Whore hebben zó weinig om het lijf dat ik vooral hoofdschuddend zit te luisteren naar zoveel matigheid. Bovendien is de strot van Luttinen behoorlijk aan slijtage onderhevig.

Het beste nummer is The Nonconformists, dat tenminste nog enkele fijne riffs bevat en klinkt als een doorgesnoven versie van Motörhead. De rest is echt niet veel meer dan debiel en monotoon geros met zeer basale en onderling inwisselbare riffs. Ieder nummer klinkt als een herhaling van de vorige, met als constante factor het schuimbekkende gebral van Luttinen. Het is alsof je je geretardeerde neefje met gillesdelatourettesyndroom maar een aai over zijn bol geeft als hij begint te raaskallen en fulmineren. Wat mij betreft bewijst Impaled Nazarene maar één ding met dit album: dat de groep inmiddels ruimschoots over zijn houdbaarheidsdatum is. Snel vergeten, deze zurige oprisping.

Tracklist:
1. Goat Of Mendes
2. Eight Headed Serpent
3. Shock And Awe
4. The Nonconformists
5. Octagon Order
6. Metastasizing And Changing Threat
7. Debauchery And Decay
8. Human Cesspool
9. Apocalypse Pervertor
10. Triumphant Return Of The Antichrist
11. Unholy Necromancy
12. Mutilation Of The Nazarene Whore
13. Foucault Pendulum