Nadat het Zweedse Humanity's Last Breath zo'n anderhalf jaar geleden de wereld in zijn wurggreep nam met Abyssal, komen de vermorzelaars nu met een opvolger onder de titel Välde, wat zich laat vertalen als heerschappij. In twaalf strak geproduceerde tracks legt de band de nekklem nog maar weer eens aan, teneinde het laatste restje lucht uit u te persen.
Lukt dat? Daar zullen de meningen niet onverdeeld positief over zijn. Deze schijf gaat verder dan zijn voorganger. De productie is modern en uitermate zwaar aangezet. Het doet denken aan de vette sound van brutal en slamdeath van de laatste jaren. Dat zorgt wellicht voor enige vervreemding, want de blackened deathcore is weliswaar sloopmuziek voor gevorderden, maar met deze sound slaan de mannen definitief een andere weg in ten opzichte van de concurrentie. Of dat verstikkend of juist verrijkend is, is een kwestie van smaak.
Wie daar langsaf kan luisteren, of het juist wel gaaf vindt, zal aan Välde een ongekend pareltje hebben. Het kwartet gaat niet alleen in productioneel opzicht, maar ook op muzikaal vlak een stap verder. Men heeft duidelijk niet stilgezeten. Luister maar eens naar al die effecten en soundscapes. Daar was men op Abyssal al niet zuinig mee en dat wordt hier nog eens dunnetjes overgedaan. De hele trucendoos gaat open. Zonder echter uit de bocht te vliegen. Het experiment is geen doel op zich. Nee, alles is vakkundig in elkaar getimmerd en afgekit. Nergens verslapt de aandacht. Niks is aan het toeval overgelaten. En, zoals het een echte deathcoreband betaamt: Alles moet kapot.
Dat alles maakt dit nieuwe album tot een indrukwekkende luisterervaring die weinig gelijken kent in het huidige landschap. Humanity's Last Breath heeft een niche voor zichzelf gecreëerd. Ik ga mij dan ook niet wagen aan een vergelijking met andere bands. Wie de voorkeur geeft aan traditionele songstructuren met dito sound zal hier niet veel mee kunnen. Nee, Välde is bedoeld voor de liefhebber van vernieuwing en experiment. En zeg nou eerlijk, die dertien in een dozijn 'wie het hardste kan'-standaardmeuk en al die 'zie mij eens gefingeerd boos zijn'-rommel bent u toch ook wel eens een keer zat?! Ja, toch! Niet dan? Deze plaat is wat dat betreft een verademing. 'Stilstand is achteruitgang' is het adagium. Alleen met onderzoek, experiment en modernisering kunnen we vooruitgang boeken. Humanity's Last Breath is de perfecte exponent van een dergelijke strategie. Leve het leven, leve de dood, leve de laatste menselijke ademstoot.
Tracklist:
1. Dödsdans
2. Glutton
3. Earthless
4. Descent
5. Spectre
6. Dehumanize
7. Hadean
8. Tide
9. Väldet
10. Sirens
11. Futility
12. Vittring
