New age en black metal: het lijken werelden die niet verder uit elkaar kunnen liggen. Ga maar na: wie zou er tijdens de hoogtijdagen van de Scandinavische black metal uit de jaren negentig nu serieus geopperd hebben dat de tot op het bot verkilde, primitieve, agressieve klanken uit het blackmetalgenre wel eens heel goed zouden kunnen samengaan met de warme, zweverige, onbevangen keyboardklanken die in de new age gebruikelijk zijn? Nog steeds zullen veel traditionalisten in het genre gruwelen van het idee, maar tegelijkertijd hebben groepen als Lustre, Progenie Terrestre Pura, Germ en Violet Cold laten horen dat er veel moois kan ontstaan in deze onverwachte kruisbestuiving van uitersten.

Ook Mesarthim, een project van twee anonieme Australiërs, bevindt zich in dit opmerkelijke schemergebied. De band verscheen op mijn radar sinds de in 2016 verschenen, in Morse-code getitelde full-length .- -... ... . -. -.-. .. De space-achtige ambient black metal, die is geïnjecteerd met een weldadige dosis trance-achtige keyboardpartijen, bevat precies de goede combinatie van kilheid en warmte, agressie en euforie. Het resultaat is een heerlijke plaat. Na een paar ep’s is het twee jaar later tijd voor een nieuwe full-length. Nog steeds doet Mesarthim vrijwel alles in eigen beheer. The Density Parameter ligt sinds een paar maanden in de digitale schappen (lees: de Bandcamp-pagina van de groep) en doet nergens onder voor zijn voorganger.

De naam van het album verwijst naar de ‘dichtheidsparameter’, een term die in de kosmologie wordt gebruikt om de verhouding tussen de werkelijke dichtheid van het heelal en de kritieke dichtheid van een vlak heelal te definiëren (bent u er nog?). Ook vanuit conceptueel oogpunt biedt Mesarthim dus allesbehalve dagelijkse kost. De stijl is wel een beetje verschoven ten opzichte van de vorige full-length. Zo ligt bij The Density Parameter nóg meer nadruk op serene synthlijnen en ‘spacy’ effecten. Dat gaat ten koste van de agressie, maar wanneer je het heerlijke, ‘trippy’ toetsenwerk op Collapse hoort, besef je al snel dat die ietwat verschoven focus de muziek nog rijker maakt. De uitbarsting die aan het eind volgt, hakt er daardoor bovendien alleen nog maar harder in.

Ook qua composities is Mesarthim gegroeid. Vooral de keyboardpartijen zijn waanzinnig sterk en voegen nog meer dan voorheen een hele nieuwe dimensie toe aan de sound. Door de weldadig volle productie komt het keyboardwerk bovendien uitstekend tot zijn recht. De nummers zijn bovendien over het algemeen net wat beter uitgewerkt. Zo is het tien minuten durende Transparency op het eerste gehoor wat monotoon, maar zorgen de fraai geplaatste accenten en terugkerende melodielijnen voor de nodige diepte. Het relatief korte (vier minuten) Recombination zorgt voor een hemels hoogtepunt dankzij de euforische toetsenpartijen in combinatie met de bijtende riffs en intense screams. Afsluiter Fragmenting klokt liefst twaalf minuten, maar zit qua opbouw fantastisch in elkaar. De track klinkt aanvankelijk relatief ingetogen en mysterieus, maar bouwt op naar een heftige climax die keer op keer voor kippenvel zorgt.

The Density Parameter is tot nu toe het kroonjuweel uit het toch al rijke oeuvre van Mesarthim. De plaat zit geweldig in elkaar en laat een volstrekt unieke sound horen, hoewel het bovengenoemde vergelijkingsmateriaal zeker in de buurt komt. Het is dan ook niet meer dan logisch dat Avantgarde Music de plaat onlangs van een welverdiende re-release heeft voorzien. Een aanrader voor de kosmische pioniers onder u!

Tracklist:
1. Ω
2. Collapse
3. Transparency
4. 74%
5. Recombination
6. Fragmenting