Om acht uur precies begon de show. Een schitterende lichtshow aan het begin werd afgesloten met één van de vele klassiekers van Queen: Tie Your Mother Down. De enthousiaste opening werd gevolgd door ondermeer Another One Bites The Dust, I Want It All en Fat Bottomed Girls. Het leek erop dat de mannen het op een veilig begin hadden gegokt voordat ze met het nieuwe materiaal begonnen. Dit bleek achteraf niet nodig toen het nieuwe C-lebrity werd ingezet. Ondanks nog veel mensen amper bekend waren met het nieuwe werk, werd het wel warm ontvangen. De oude rotten bleken het nog altijd in zich te hebben. Paul Rodgers bleek andermaal over een gouden stem te beschikken. Het is vooral prettig om te horen dat hij niet Freddie Mercury probeerde te imiteren, maar gewoon zijn eigen stijl hanteerde. Dat is waarschijnlijk ook de reden waarom Rodgers door de die-hard fans geaccepteerd wordt voor de vocale ondersteuning.
Vervolgens was het tijd voor wat solowerk. De bijzonder opgewekte Brian May (sinds kort Dr. May) zorgde voor een geweldig kippenvelmoment met het schitterende, aan Mercury opgedragen, Love Of My Life. Aan het einde leek zelfs May een brok in zijn keel te hebben. Het middenstuk werd later een bijzonder vrolijke gebeurtenis. Vooral het solo-optreden van drummer Roger Taylor was erg leuk. Steeds werd zijn drumstel stukje bij beetje opgebouwd terwijl hij zelf aan het drummen was. Bovendien liet hij zien ook behoorlijk behendig te zijn met drumsticks op een basgitaar.
Het ruime half uur aan solowerk was voor de mannen een uiterst goede manier om één voor één de rust te pakken voor de rest van de show. Paul Rodgers kreeg nog de kans om het nummer Bad Company van zijn gelijknamige band uit te voeren. Het tweede kippenvelmoment kwam van een schitterend lang instrumentaal stuk van Brian May, waar voor het eerst in de avond beelden van Mercury op de grote schermen te zien. Na een paar nieuwe nummers werden er verder gewoon weer oude klassiekers van Queen opgevoerd.
De toegift zorgde voor het derde grote kippenvelmoment van de avond. Na het nieuwe Cosmos Rockin’ kwam een indrukwekkende uitvoering van hét nummer der nummers: Bohemian Rhapsody. Het pianostuk en de zang waren opnames van Freddie Mercury zelf, die te zien was op het grote scherm. Pas als het snelle stuk ingezet werd, kwam Rodgers het lied zelf vocaal ondersteunen. Een schitterende vertoning dat vol met respect voor Mercury, zonder dat het overdreven werd.
Hierna mocht Rodgers ‘zijn’ All Right Now van Free nog inzetten voordat de vaste afsluiting werd ingezet: We Will Rock You, We Are The Champions en natuurlijk het God Save The Queen. Hiermee kwam een einde aan een enerverende avond. De koude rillingen willen ook nu nog over mijn ruggengraat kruipen. Ze kunnen het nog altijd en ze kunnen het nog erg goed. Een diepe buiging voor May, Taylor en Rodgers. Een hele diepe buiging.
