Het is altijd pijnlijk wanneer een band die je in hoog aanzien hebt staan, genadeloos onderuitgaat. Het overkomt de Italiaanse industrial blackmetalformatie Aborym op dit nieuwe album SHIFTING.negative. Na een handvol eigenzinnige, avant-gardistische werkstukken, waarbij vooral de nachtmerrie-achtige, psychedelische trip Psychogrotesque (2010) en het smoezelige, post-apocalyptische Dirty (2013) in positieve zin opvielen, is SHIFTING.negative een verschrikkelijke teleurstelling.

Unpleasantness begint met dampende dance en industrial. De eerste minuut klinkt goed, maar zodra de beroerde, fluisterende cleane zang en nu-metalachtige gitaren invallen, ontspoort het nummer volledig. Het is eigenlijk met geen pen te beschrijven hoe rampzalig slecht dit klinkt, zeker wanneer we het vergelijken met de rest van de toch indrukwekkende discografie van deze Italianen. Er zit totaal geen lijn in. Het hierop volgende Precarious mag dan vooral saai zijn, het lijkt tenminste nog enigszins op een coherent nummer. Voor de rest is het echt een bedroevende bedoening. Tracks als Decadence In A Nutshell en 10050 Cielo Drive (inclusief volstrekt misplaatste, valse solo) verdienen met recht het predicaat ‘afgrijselijk’.

SHIFTING.negative lijkt nog het meest op een mislukte freakshow, een halfbakken dance-klucht van slechte Marilyn Manson- en Rammstein-achtige ritmes en tenenkrommend matig uitgevoerde EBM, ontdaan van elke vorm van diepgang. Het is werkelijk onvoorstelbaar dat niemand binnen de band tijdens het proces bij zinnen is gekomen en aan de noodrem heeft getrokken. Wellicht ligt de oorzaak van het probleem erin dat vrijwel de voltallige band is opgestapt in de periode tussen Dirty en dit nieuwe album. Slechts bandleider Malfeitor Fabban is overgebleven. Hij wordt sinds 2016 ondersteund door liefst vier nieuwe leden. Die hebben weliswaar allemaal een imposant cv, met een verleden in groepen als Malfeitor, Ephel Duath, Adimiron en Hexentomb, maar dat is blijkbaar geen garantie voor succes.

SHIFTING.negative is het meest onsamenhangende stuk muzikale diarree dat ik de afgelopen jaren heb mogen aanhoren. Het album klinkt alsof alle leden hun passages los van elkaar hebben ingespeeld en die elementen in volstrekt willekeurige volgorde aan elkaar zijn geplakt. Hoewel 2017 nog relatief jong is, verdient dit album wat mij betreft nu al de titel ‘miskleun van het jaar’. Wat is deze band ontzettend diep gezonken!

Tracklist:
1. Unpleasantness
2. Precarious
3. Decadence In A Nutshell
4. 10050 Cielo Drive
5. Slipping Through The Cracks
6. You Can't Handle The Truth
7. For A Better Past
8. Tragedies For Sale
9. Going Places
10. Big H