Met zijn hoofdband Kataklysm is de Canadese brulboei Maurizio Iacono al jaren dolende. Om eerlijk te zijn, heeft die band mijns inziens na Prevail (2008) alleen nog maar opgewarmde, inspiratieloze prak opgediend, met als dieptepunt het zeer fletse Of Ghosts And Gods (2015). Onder de banier van Ex Deo weet Iacono meer te overtuigen. De twee albums die Ex Deo uitbracht, het imposante debuut Romulus (2009) en de epische, krachtige opvolger Caligvla (2012), maken indruk door hun theatrale, bombastische aanpak, epische refreinen en machtige orkestratie.

Lang ziet het ernaar uit dat de liefhebbers van Romeinse mythen en sagen een nieuw album kunnen vergeten. In 2014 kondigt de band aan voor onbepaalde tijd een hiatus in te lassen. Een nieuw album is volgens de heren onwaarschijnlijk. Anderhalf jaar later kondigt Iacono echter aan toch met nieuw werk bezig te zijn en inmiddels ligt The Immortal Wars in de schappen. Hoewel Ex Deo conceptueel gezien altijd inspiratie put uit de rijke Romeinse geschiedenis, is The Immortal Wars het eerste echte conceptalbum van de band.

De drie Punische oorlogen tussen de Romeinse republiek en Carthago vormen de rode draad op dit album. Ze vonden plaats tussen 264 en 146 voor Christus. Het verhaal van The Immortal Wars richt zich vooral op de acties en gedachten van twee protagonisten: de legendarische generaal Hannibal aan Carthaagse zijde en Scipio Africanus als zijn Romeinse evenknie. Hoewel Carthago aanvankelijk de overhand had en dicht bij de bezetting van Rome kwam, bleken de Romeinen uiteindelijk de langste adem te hebben. Het is fascinerende thematiek die door Iacono en co. vertaald wordt in machtige, heroïsche strijdliederen.

Hoewel The Immortal Wars slechts achtendertig minuten klokt, heeft de lengte zeker niet te maken met een gebrek aan inspiratie. Sterker nog: dit album is het meest gefocuste en strakke album van de band tot nu toe. Net als de eerdere albums vertoont Ex Deo raakvlakken met bands als Hollenthon en Septicflesh (het orkestrale), Behemoth (het massieve) en Amon Amarth (de heroïek). Door de thematiek en de kenmerkende strot van Iacono klinkt Ex Deo echter vooral uniek. Het meest opvallend aan The Immortal Wars zijn de gedrevenheid en de machtige composities, waarin hoorbaar veel tijd is gaan zitten.

Nummers als de kolossaal klinkende, statige opener The Rise Of Hannibal, het heldhaftige Crossing Of The Alps en het bombastische en afwisselende Cato Major: Carthago Delenda Est! laten de band van zijn beste kant horen. Doordachte, moddervette deathmetalnummers vol stoere melodieën en weelderige toetspartijen. De band wordt daarbij overigens geholpen door een Nederlander, want niemand minder dan toetsenist Ardek (Carach Angren) verzorgt de orkestrale arrangementen. Hij drukt nadrukkelijk zijn stempel op de sound en zorgt ervoor dat The Immortal Wars qua orkestratie machtiger, professioneler en diverser dan zijn voorgangers klinkt.

Producer Jens Bogren heeft deze plaat bovendien van de grootse, epische productie voorzien die nodig is bij dit soort muziek. Daardoor komt The Immortal Wars op dwingende, maar transparante wijze de speakers uit knallen. Conclusie: dit album zou wel eens hoog in veel jaarlijstjes kunnen gaan eindigen!

Tracklist:
1. The Rise Of Hannibal
2. Hispania (The Siege Of Saguntum)
3. Crossing Of The Alps
4. Suavetaurilia (Intermezzo)
5. Cato Major: Carthago Delenda Est!
6. Ad Victoriam (The Battle Of Zama)
7. The Spoils Of War
8. The Roman