Pop Evil (Michigan, USA) breekt nog geen potten of pannen in Europa. Dat is wel anders aan de andere kant van de oceaan. De poprock-formatie doet daar goede zaken en wist zelfs met het in 2013 uitgebrachte album Onyx vier succesvolle singles op de radio te krijgen. Niet zo heel verwonderlijk, aangezien ze in Amerika maar wat graag warmlopen voor acts die in het straatje vallen van Foo Fighters, 3 Doors Down, Nickelback en Incubus. Pop Evil schaart zich prima bij dat rijtje en weet te vermaken met gladde, niet opzienbarende formule-rock. Het is zo doorzichtig als een zeepbel wat de vijfkoppige formatie brengt, niettemin kan het er prima mee door als ongecompliceerde radiorock.

Maar goed, rock is dood, leeft in het verleden of heet Kensington als het aan de Nederlandse radiostations ligt en daarom zul je Pop Evil niet snel op de welbekende frequenties horen. Zonde in dit geval, want met Up stelt de groep niet teleur en brengt deze een fijn gebalanceerd album uit. Het is de vierde langspeler uit de carrière van het gezelschap en het is te horen dat de groep progressie geboekt heeft. Waar op Onyx de band teveel hooi op zijn vork nam en geloofwaardigheid verloor door alleen maar over emotionele clichés te zingen, heeft Up juist een luchtiger en hoopvoller karakter.

Niet alleen tekstueel verschilt het album van zijn voorganger, ook muzikaal zijn er weer andere stappen genomen. De uptempo rock heeft plaatsgemaakt voor een wat langzamer en meer riffgeoriënteerde '90s sound, dat her en der raakvlakken heeft met grunge, maar ook invloeden lijkt te vinden van Stone Temple Pilots. Opener Footsteps valt nog niet in deze categorie en is een nummer dat het zoekt in een groots refrein dat meteen aanspreekt. Tekstueel vind je meteen de al eerder besproken doorzichtigheid van een zeepbel en dat is ook het grootste probleem van Pop Evil.

Want de tracks op het album nestelen zich net als Footsteps allemaal zo in je hoofd, maar wanneer ze afgelopen zijn, ben je ze ook zo weer vergeten. Het is en blijft plichtmatig formulewerk, dat allemaal al een keer is gedaan. Pop Evil is niet vernieuwend, maar een recyclende machine van alles uit het verleden. Echte uitschieters of iets nieuws kent de plaat dan ook niet, al is Ways To Get High met zijn stuwende baslijn wel met gemak het beste nummer van de plaat. Negatieve uitschieters zijn er ook niet echt te noemen, al bevinden de afsluitende ballades Seattle Rain en Till Kingdom Comes zich wel op het randje en slaat de nietszeggende interlude ... nergens op.

Voor het rock-genre levert Pop Evil met Up een goed album af. Het is verzorgd met een nette productie, goed ingespeeld en het is te horen dat de band goed weet waar deze mee bezig is. Dat het allemaal weinig origineel is, moet je dan wellicht maar voor lief nemen. Voor de liefhebber van ongecompliceerde radiorock is de plaat dan ook een aanrader. Artistiek gezien zou de formatie er goed aan doen om toch eens buiten de gebaande paden te treden en eens een iets rauwer randje op te zoeken.

Tracklist:
1. Footsteps
2. Core
3. In Disarray
4. Take It All
5. Ghost Of Muskegon
6. If Only For Now
7. ...
8. Ways To Get High
9. Lux
10. Vendetta
11. Dead In The Water
12. Seattle Rain
13. Til Kingdome come