Hier heb ik naar uitgekeken! Het Zweedse Graveyard is een tamelijk wisselvallige band wanneer het aankomt op platen en optredens. Vaak is het ijzersterk, soms ronduit zwak. Er is natuurlijk ook wel het nodige gebeurd rondom deze bluesrockers en ik heb het idee dat de situatie nu eindelijk stabiel is geworden en dat is uiteraard een goede zaak. Dit Zweeds kwartet werkt gestaag verder aan zijn populariteit en de tijd zal uitwijzen of dat ook met het nieuwe Innocence & Decadence gaat gebeuren.

Graveyard komt hoe dan ook niet onbeschadigd uit die strijd. Begin dit jaar werd het vertrek van de bassist van het eerste uur, Rikard Edlund, bekend gemaakt. Zijn plaats is ingenomen door een oude onbekende bekende, luisterend naar de naam Truls Mörck. Hij speelde lang geleden nog even gitaar in de band. Tot zover de personele wijzigingen, want als alle enthousiaste bands heeft Graveyard natuurlijk een nummertje online gezet en daarbij is het opvallend dat de meeste mensen vrij negatief reageren op The Apple And The Tree. Het komt er kort gezegd op neer dat zij een nieuwe Hisingen Blues verwachten en dat gaan ze niet krijgen.

Het hoge woord is eruit. Graveyard is een band die evolueert, die zichzelf min of meer steeds opnieuw moet uitvinden. Hoe graag ik de spontane, zomerse klanken van Hisingen Blues ook waardeer, verwacht ik niet dat de band snel terugkeert naar die sound. Je krijgt er wel iets anders voor terug. Graveyard zal in elk geval nooit de blues verloochenen. We hebben de uitbundige blues à la de oude Fleetwood Mac gehoord, maar deze Zweedse retrobluesrockers zijn volwassener en kalmer geworden. Joakim gilt niet meer zoveel als voorheen en de lange, warme gitaarsolo’s gaan langzaam tot het verleden behoren.

Graveyard klinkt anno 2015 vooral intiemer. De muziek lijkt niet langer geschikt voor massale festivalterreinen of grote muziekhallen. In gedachten zie ik de band terugkeren naar rokerige kroegjes. Zelfs in deze tijden waarin het alom aanwezige rookverbod onze gezondheid beschermt, maar de sfeer weghaalt. De muziek en de teksten zijn misschien wel te persoonlijk, maar ook daar zit schoonheid in. Ik ben er zeker van dat veel fans songs als Exit 97 en Never Theirs To Sell goed gaan vinden. Zelfs de inmiddels veelbekritiseerde The Apple And The Tree is een groeibriljantje. Graveyard gaat gewoon verder op de weg die ingeslagen is met Lights Out. Ook die plaat was wennen en kan ook op meer waardering rekenen door ondergetekende.

Het zal wennen zijn om het donkere geluid van Innocence & Decadence te accepteren. Ook ik mis het prettige gevoel van Hisingen Blues, maar verwacht dat het nieuwe geluid de fans zal aanspreken, zoals zich dat manifesteert in een track als Can’t Walk Out. Let op de prachtige ontknoping hiervan! Het tempo wordt overigens nog wel opgeschroefd, zoals in het sterke From A Hole In The Wall, maar uitbundig wordt het niet. Dit nummer is trouwens ingezongen door de nieuwe bassist en hij doet dit niet onverdienstelijk.

Graveyards nieuwe telg is ruwweg voor de helft gevuld met klasse materiaal en de rest scoort minstens een keurige voldoende. Deze Zweden komen met een gewaagd album, want er gaan hoe dan ook fans afhaken en het is maar de vraag of de band er nieuwe liefhebbers bij krijgt. Geef de moed in elk geval niet op na een luisterbeurt. Daar doe je jezelf ernstig tekort mee.

Tracklist:
1. Magnetic Shunk
2. The Apple And The Tree
3. Exit 97
4. Never Theirs To Sell
5. Can't Walk Out
6. Too Much Is Not Enough
7. From A Hole In The Wall
8. Cause & Defect
9. Hard-Headed
10. Far Too Close
11. Stay For A Song
12. The Hatch (bonus track)