Op Dissonance presenteert de groep vijf harde songs die genieten van een prima productie. Strak, helder en goed gemixt, waardoor de tracks lekker uit de verf komen. Met Wildfire wordt er geopend, een nummer dat symbool staat voor de rest van de tracks. Het begint met een rustig intro met elektrobeats en groepszang, die abrupt wordt onderbroken door geschreeuw van Ilah van der Haas en heftige drumkanonslagen van Roy Scheeps. Een typerend (maar goed uitgevoerd) metalcore-couplet volgt met fijne grunts en zware drumsalvo's, maar de gitaarparten klinken juist wat onopvallend en anoniem.
Tijdens het refrein is het de beurt aan Nam Damhuis om van zich te laten horen. Ze is een prima vocaliste en heeft een erg mooie cleane zangstem, maar desondanks zijn het juist haar stukken die meestal tegenvallen. Dit komt omdat de band op deze momenten gas terugneemt en Paramore-achtige zangrefreinen inzet. Dat is jammer, want dit haalt het bulldozereffect uit de muziek weg. Veel liever wil ik Nam ook horen schreeuwen (zoals ze veelbelovend laat horen in Warpath), want het contrast tussen hard en clean is te groot. Daarbij mag wel gezegd worden dat het samenspel tussen de vocalisten in Sanctum goed uitpakt, maar dat het ook hier Ilah betreft die de show steelt met een heerlijk opzwepend refrein.
2 Years To Apocalypse is uiteindelijk het beste aan te raden voor liefhebbers van melodieuze metalcore, waarbij cleane zang niet geschuwd wordt. Dissonance had mij echter beter gesmaakt als de band minder vaak gas terugnam en iets meer risico zocht om van de gebaande paden van het genre af te wijken. Dit is voor mij dan ook het grootste mankement van deze release, want slechte tracks staan er niet op. De groep laat een vakkundige sound horen en goede songwriting. Ook al ben ik nog niet helemaal overtuigd, de band komt hiermee goed voor de dag en zal zeker terrein winnen.
Tracklist:
1. Wildfire (feat Sem Pisarahu)
2. Warpath
3. Sanctum
4. Nebula
5. Destiny
