Alweer het twaalfde album van de Deense powerprogressievelingen, met DC Cooper als zanger. Controversieel, want niet iedereen schijnt gecharmeerd te zijn van zijn zang maar ik vind zijn stem prima bij deze band passen. In 2008 verraste Collision Course me zeer aangenaam en vreemd genoeg heb ik de twee volgende releases gemist. Maar, dit smaakt weer erg goed hoor.

De keyboardmuur van Andre Anderson wordt op dit album bijgestaan door een heus koor en enkele klassieke orkestmuzikanten, wat het geheel een aparte dimensie geeft. Maar ik mag hier gitarist Jonas Larsen niet vergeten, die er op dit album echt uitspringt. Het openingsnummer, Hell Comes Down From Heaven, heeft een Epica-achtig intro en ontvouwt zich als een mooi opgebouwd nummer met een geweldige solo van Larsen.

Het album is verder iets minder progressief dan de voorgangers. Het lijkt erop alsof dit album vooral dankbaarheid etaleert voor het feit dat de band alweer twintig jaar meedraait en daardoor lijken de twee nummers volgend op de openingstrack meer melancholisch dan progressief. Maar bij One Minute Left To Live gaat de tempokraan weer open. Dit nummer zal het ook live goed gaan doen, met een mooie mix van theatrale zang, opgebouwde spanning en gevoel voor melodie.

Het titelnummer sluit dit album af in iets minder dan negen minuten, en zoals je mag verwachten zitten hier alle Royal Hunt-ingrediënten in: bombast, meerstemmige zang, theater, melodie, power en prima muzikaal vakmanschap. Meer dan voldoende kwaliteit om dit album, voorzien van een DVD met opnamen van de laatste tour, aan te schaffen. Ook liefhebbers van het oudere Epica-werk kunnen hier denk ik prima mee uit de voeten.

Tracklist:
1. Hell Comes Down From Heaven
2. A Bullet’s Tale
3. Running Out Of Tears
4. One Minute Left To Live
5. Sign Of Yesterday
6. Won’t Trust, Won’t Fear, Won’t Beg
7. A Life To Die For